Zo,

Het is alweer enige tijd geleden sinds het vorige verhaal, dus op vele verzoeken (kuch) is hier het vervolg. Niels en ik hebben nadat we in Melbourne waren aangekomen een auto gehuurd voor 4 dagen om The Great Ocean Road te rijden. Een 243 kilometer lange weg die loopt vanaf Torquay tot Warrnambool en grotendeels de kustlijn volgt. Ook zijn er een aantal bezienswaardigheden die grenzen aan deze weg zoals The Twelve Apostles en Loch Ard Gorge. We vertrokken vanaf Melbourne en zijn als eerste gestopt in Torquay waar Niels en ik beide een boardshort hebben gekocht. Zeg maar een zwembroek maar het is van een surfmerk dus vandaar de term boardshort. En waar in NL de zwembroek bijna niet lang genoeg kan zijn, moet deze in Australie boven de knie stoppen. Dat zei het personeel althans maar het lijkt nog te kloppen ook. We werden geholpen door een Ier dus dat accent was ook ff leuk om te horen. Daarna hebben we onze reis vervolgt, een strandje meegepikt en uiteindelijk gestopt in Lorne. Het eerste hostel zat vol maar bij het 2e was het raak. Het was nogal een knus hostel waar ze blijkbaar nog niet van sloten hadden gehoord want er zat nergens een slot op de deuren. Daarnaast had de eigenaar een goed gevoel voor accenten want nadat we alleen vroegen of de beste man nog 2 bedjes vrij had, vroeg hij of we uit Nederland kwamen...Ik weet alleen niet of dat een goed of een slecht teken was dat hij dit zo snel herkende. Daar kwamen we terecht tussen een stel 'schoolies', highschool jongeren die net een aantal examens erop hadden zitten en eigenlijk een week gingen feesten en zuipen in Australie onder begeleiding van wat oudere Amerikaanse en Australische studenten. Daarnaast was het een soort van religieus kamp dus was het ook de bedoeling dat er tussen de kater en het eerste biertje ook nog af en toe over god werd gepraat. Midden in de nacht hadden ze een bbq langs de weg waar Niels en ik ook voor werden uitgenodigd. Toevallig waren we in de buurt dus besloten we even te gaan kijken. Dus zo kwam het dat we midden in de nacht een discussie hadden in het Engels met een Australische over het geloof en het wel of niet bestaan van god. Dus ons Engels werd soms flink op de proef gesteld. Ik zal jullie, mijn trouwe lezers, de rest besparen.

De volgende dag gingen we met frisse moed verder. Intussen was ik al aardig gewend aan het links rijden. De Ford Focus reed lekker en het was ook een automaat dus dat scheelt (ook al kan ik ondertussen ook met de linkerhand schakelen maar daar kom ik later op terug). Op deze dag kwamen we erachter dat het huren van een auto een meesterzet was geweest t.o.v. het doen van een tour aangezien we nu zelf konden bepalen waar we stopten en hoe lang. Daarnaast was het huren van een auto voor 4 dagen nog goedkoper dan een 3-daagse bustour. Toch een sterk staaltje geld besparen voor arme backpackers. Richting het einde van de middag op dag 2 zat The Great Ocean road er zo goed als op dus besloten we door te rijden naar The Grampians. Dit is een natuurpark een stukje ten noordwesten van Warrnambool. Dit stukje bleek later toch iets meer te zijn dan we dachten. We stopten in het plaatsje Halls Gap wat middenin The Grampians ligt en in het eco-hostel vonden we 2 vrije bedjes. En we kregen nog een luxe 2-persoons kamer met korting ook omdat dit de laatste bedjes waren. Goeie deal!

Aangezien we onze gehuurde auto ten volste wilden benutten zijn we de volgende dag weer doorgereden. In de ochtend hebben we eerst nog een klein beetje sightseeing gedaan in Halls Gap en hebben we een schitterend plaatje geschoten van ons scheurijzer (zie de foto's die ik ten tijde van het typen nog moet uploaden). Hierna zijn we doorgereden naar Foster. Voor degene die op de kaart meekijken: dit ligt ten zuid-oosten van Melbourne en Hallsgap ligt een paar honderd km. ten westen van Melbourne. Maar er schijnt een schitterend natuurpark dichtbij Foster te liggen wat de moeite waard was hoorden we van een stel Belgische meiden met een leuk en knus hostel. Dus daar gingen we vol gas naartoe, wat in Australie voornamelijk 100 km/u is en soms 110. Het hostel in Foster bleek inderdaad erg leuk te zijn en doordat er een toffe Aussie verbleef en 2 toffe Duitsers (Jaha ze bestaan, echt!) werd het er vroeg en gezellig. Niet in de laatste plaats door het lekkere bier maar ook doordat we een aantal typische Australische uitdrukkingen hebben geleerd. Het 'No worries' zal menigeen wel gehoord hebben. 'No wakking furries' daarentegen is andere koek, wat staat voor no facking worries maar wat anders uitgesproken. Dit wordt dan vergemakkelijkt (wat de Aussies nogal graag doen, erg fijn) tot ' no wakkies'. Op een gegeven moment besloot de buurvrouw zich bij ons te voegen op verzoek van onze Aussie kerel. Hij zou eigenlijk 1 nacht blijven in het hostel. Dit was een maand ofzo geleden en hij vondt het zo gezellig, mede door de eigenaar, dat hij is blijven plakken. Schitterende vent die volgens mij met iedereen overweg kan. De buurvrouw had ook nog een aantal leuke anekdotes te vertellen. Ze scheen vroeger te hebben gerotzooit met 2 leden van AC/DC, de drummer en de zanger geloof ik. Een van de Duitsers bleek een grote fan te zijn van AC/DC en kon zijn oren niet geloven. Hij belde zelfs zijn bandmaten op om te vertellen dat hij iemand had ontmoet die met AC/DC om is gegaan. En zo werd het 2 uur in de ochtend met wat hulp van 'goon'. Dit is de goedkoopste Australische wijn die er is, mierzoet en dus erg gevaarlijk. En dit was de afsluiter na menig biertjes dus de volgende ochtend ging het wat moeizaam.

Maar hierdoor lieten we ons niet van de wijs brengen en we gingen vol goede moed door naar het Wilson's Promontory National Park. Dit is een nationaal park (dat had je vast al door) was tegelijkertijd ook een kampeerplek is die grenst aan verschillende stranden en wandelroutes. Een van die stranden was Squeaky beach. Volgens mij bestond het zand daarvan mede uit kleine deeltjes kwarts, wat zorgt voor een piepend geluid als je erop loopt, vandaar dus de naam. Daarnaast loopt het wildlife gewoon rond in het park en kun je kangoeroes en andere beesten zien. Je kunt op slechtere plekken kamperen dacht ik zo. Helaas was het grootste deel van het park dicht toen wij er waren omdat het park flink beschadigt is door de overstromingen en daarvoor een aantal bosbranden. Na het park zijn we naar het plaatsje Soronto gereden. Dit ligt dichtbij Melbourne en ook aan zee. Omdat de auto de volgende morgen om 10 uur terug moest zijn leek het ons verstandig om ergens dichtbij Melbourne te crashen zodat we de volgende dag niet op een on-christelijke tijd onze bedjes moesten verlaten.

De volgende dag de auto zonder krasjes en deuken weer terugbezorgd, afgetankt en wel. De benzien hier kost ongeveer 1,40 per liter dus dat is best oke dacht ik zo. De rest van deze dinsdag hebben we niet veel gedaan. 2 biertjes besteld die samen 22 euro kosten was wel even een kleine schok tussendoor. Ik denk dat het uitzicht op de rivier die door Melbourne loopt ook wat kost ofzo.

Woendag 7 december was het dan zover: mijn eerste WWOOF ervaring! Dit hield in dat de wegen van Niels en wegen splitsten en we ieder ons eigen ding gingen doen. Ik pakte de trein vanuit Melbourne richting Bendigo. Nou volgens mijn host moest ik bij Woodend eruit en van daar de bus pakken naar Daylesford. De internet routeplanner gaf aan dat ik bij Castlemain eruit moest en aangezien ik tot de generatie Einstein behoor vertrouwde ik uiteraard op de online routeplanner. Maar toen ik op het station Woodend een bordje zag hangen met daarop ' coach to Daylesford' (coach is een bus), kreeg ik toch zo mijn twijfels. En jawel, vanuit Castlemain ging er alleen vroeg in de ochtend en laat in de avond een bus. Gelukkig kon mijn host David Stagg mij ook in Castlemain oppikken.

David Stagg is samen met zijn vrouw Sally de eigenaar van de Daylesford cider farm. Zo'n 30 hectare groot met een appelboomgaard, huis, paardenstallen met indoor manege, een aantal weilanden voor de beste dieren en een gebouw waarin de cider gemaakt wordt. Het is traditionele Engelse 'still' cider. Er zitten dus geen bubbels in en is lekker doordrinkbaar. David is 65 jaar en is 36 jaar lang advocaat geweest. Zijn vader kwam uit Engeland en zat ook in de cider. David had na 36 jaar genoeg van het advocatenberoep en wilde wat anders doen. Dus stortte hij zich hierop. Sally heeft altijd met dieren gewerkt, voornamelijk paarden en honden. David vertelde dat in Australie je meer belasting betaalt naarmate je meer verdient. Hierna zei hij dat hij op een gegeven moment 50% belasting moest betalen...dit vertelde hij op weg naar de farm dus ik kreeg al een beetje een gevoel wat ik kon verwachten. Een kast van een huis, ontzettend veel land en niet minder dan 7 honden. Sally is nogal gek van Sint Bernard honden dus daar lopen er 4 van rond, plus 2 kleine hondjes van David en een Australian Cattledog. Nogal een beestenboel aangezien er ook 4 paarden zijn (en allerlei insecten in de boomgaard maar die zal ik er verder buiten laten).

Met mij zijn er nog 2, Duitse, WWOOFers die al 2 maanden van farm naar farm rijden. WWOOF staat voor WIlling Workers On Organic Farms (duh). Je werkt 4-6 uur per dag en krijgt in ruil daarvoor kost en inwoning. In mijn geval een prive caravan! Het werk bestaat tot nu toe uit het vastbinden van de appelbomen om ze zo een beetje te begeleiden in de goede groeirichting, bruscutting (wat eigenlijk grasmaaien is met 2 stukjes plastic die snel rondom een uiteinde van een as roteren). Dit gaat sneller dan je denkt en het gras en onkruid vliegt je letterlijk om je oren. Ook hebben we flassen gelabeld, de heg geknipt en nog wat andere klusjes rondom het huis gedaan. Wat opvalt is dat ze hier voor elk klein stukje de auto gebruiken. Ik mag zelf een oude Mercedes gebruiken om naar mijn caravan te komen. Deze ligt een paar honderd meter van t huis, naast de paardenstallen. En ook als we beginnen met werken en we van t huis naar de boomgaard gaan pakken we de 'ute', zeg maar een soort pick-up, voor een stukje van 100 meter.

David vertelde me dat alle Aussies 3 dingen weten over Holland: Windmolens, klompen en het jongetje wat zijn vinger in de dam stak. Mijn gedachten gingen hiervoor meteen uit naar het Red Light District, wiet en weet-ik-wat-allemaal. Dit hoorde ik tot nu toe voornamelijk voorbij komen als ik iemand vertelde dat ik Dutch was. Erg logisch ook: je zegt dat je Dutch bent terwijl je uit Holland of The Netherlands komt..wie heeft dat nou weer verzonnen? Afin, ik dwaal af. David vertelde dat hij ooit een roadtrip door Europa heeft gemaakt in een busje met 10 mand. Ze begonnen in NL, o.a. met een bezoek aan de Heineken brouwerij. Na de rondleiding mochten ze 10 minuten lang onbeperkt drinken en David zei dan ook ' It's amazing how much beer a man can drink in 10 minutes when it's free, so we were half smashed when we got out of there'. Mooie vent die David. Ondertussen heb ik te horen gekregen dat ik ook met de Kerst hier mag blijven, dus dan krijg ik de Aussie manier van Kerst mee te maken. Is weer eens wat anders, Kerst met 30 graden...eigenlijk is sneeuw toch wat toepasselijker merk ik nu. Dan moeten we wel een kamer bouwen bij de paardenstallen aangezien er meerdere mensen hier gaan verblijven. En we gaan een kerstdiner organiseren voor 50 minder welgestelde mensen uit de regio. Toch nog even de kerstgedachte eer aandoen! Daar wil ik natuurlijk graag mijn steentje aan bijdragen.

Nou...dat was em wel weer voor nu. Dan weten jullie, mijn trouwe lezersschare het weer en pak ik denk ik een appelcidertje. Voor tips, suggesties en verzoekjes verwijs ik u naar de comments of het sturen van een mailtje. De auteur van dit stuk kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor enige typefouten aangezen de Duitsers het weer anders moeten doen en het QWERTY toetsenbord op de Duitse laptop een QWERTZ toetsenbord is....

Cheers!