Doordat ik nog wat langer in Thailand wilde blijven, besloot ik een visarun naar Myanmar te doen. Dit leverde mij 15 extra dagen in Thailand op. De visarun was vrij eenvoudig; een busje pikt je op en brengt je naar het punt waar de ferry van Thailand naar Myanmar gaat. Je krijgt een stempel bij de doaune die zegt dat je Thailand verlaten hebt, je steekt met de ferry de rivier tussen thailand en Myanmar over en gaat zo Myanmar binnen. Je krijgt een stempel dat je Myanmar binnen bent gekomen, je hebt lunch en je pakt dezelfde ferry weer terug naar Thailand waar je een stempel krijgt voor 15 dagen Thailand. Easy as.

Ik besloot Phuket te verlaten en naar het in Thailand wereldberoemde Koh Phi Phi te gaan. Dit is een eiland wat puur leeft van het toerisme en je kunt zien dat dit het eiland toch wat schade oplevert. Ondanks dat het eiland nog steeds ontzettend mooi is, zullen ze denk ik toch wat moeten doen aan de vervuiling. Op de ferry naar Phi Phi ontmoette ik Martin, een Zweed, met wie ik de volgende 2 weken zou optrekken. Op Phi Phi zelf is zo gek veel niet te doen; je kunt scubaduiken en op t strand liggen en 's avonds, de reden waarom zoveel mensen naar Phi Phi gaan, kun je feesten op t strand. Martin en ik besloten een duiktrip te doen die erg goed was, het water was zo'n 29 graden en daardoor erg prettig. En tussen de duiken in namen we een kijkje bij Maya Bay, waar de film The Beach is opgenomen. Ook dit is een grote publiekstrekker want iedereen wil natuurlijk het strand zien waar onze grote vriend Leo Dicapro een jointje opstak en tussendoor ook een haai wist te vermoorden. Als er 1 voorbeeld is hoe toerisme een plek een stuk onaangenamer kunnen maken dan is dit Maya bay. Toen we de hoek omkwamen, bleken er 'slechts' 15 boten in het water te liggen die allen toeristen op het strand hadden afgezet. Ik denk dat er toch wel 200 mensen op t strand stonden, van wie het merendeel Chinees is heb ik me laten vertellen. En er kwamen nog steeds boten bij. En dit is het laagseizoen, in het hoogseizoen (eind November tot +/- Februari) schijnt het aantal toeristen hier te verdubbelen. Desondanks was de dag een groot succes.

De volgende dag besloten we het uitkijkpunt op Phi Phi op te zoeken. Na een gezondie portie trappen kwamen we bij het viewpoint aan en het uitzicht was skon. We besloten verder te lopen naar een van de meer afgeschermde baaien aan de oostkust van het eiland. Na een wandeling door de bossen op teenslippers (niet aan te raden) bereikten we een prachtige baai waar natuurlijk een resort gebouwd was. Desondanks was het strand erg mooi en rustig. We besloten te gaan snorkelen. Vooraf waarschuwde ik Martin nog om geen dingen aan te raken want je weer nooit wat het doet bij een mens. En jawel, nog geen 10 minuten in het water stapt-ie in een zee-egel. We wisten niet zeker of deze giftig was of niet, ik wist alleen dat het wel pijn kon gaan doen. Normaal gesproken spoel je het af met azijn, maar de Thaise medewerkers van een bar op t strand hadden iets anders: limoen. Ze knepen een limoen of 2 uit over de plaats waar Martin geraakt was, en drukten als het wate het sap in de huid met een leeg colaflesje. Dit bleek te helpen want al gauw voelde Martin niets meer van de stukjes naald die de zee-egel in zijn hak had achter gelaten. Voor zover ik weet zitten die er nu nog steeds in. Hierna hebben we de rest van de dag gerelaxed en 's avonds natuurlijk een biertje gedronken.

We besloten Phi Phi na 3 dagen te verruilen voor Koh Lanta. Lanta is een eiland wat dicht bij het vasteland ligt en een stuk rustiger is dan Phi Phi. Waarom weet ik niet want het eiland heeft weliswaar niet zo'n mooie stranden als Phi Phi maar heeft wel veel meer te bieden, zoals grotten, onzettend goede duikspots en een relaxte atmosfeer. Het eiland was uitstekend te verkennen per scooter dus besloten we deze maar te huren. Bij het scooter verhuurbedrijf kwamen we een Duitser tegen die in Canada bij de olievelden werkt en hier een maandje vakantie had om helemaal uit zijn dak te gaan zonder iets te geven over het geld wat hij uitgeeft. Dit resulteerde in een paar mooie avonden, aangezien deze man (nouja man, hij was 21) zich niet schaamt en tegen alles en iedereen aanzevert.
Verder besloot Martin zijn Open Water duikcertificaat te halen en besloot ik verder te gaan naar Advanced diver. Je kunt wel zeggen dat ik er verslaafd aan begin te raken. Ook al zal dit in NL lastig worden aangezien het water veel te koud is en er weinig te zien valt in de Noordzee, zeker vergeleken met wat je hier kunt zien. Ook hebben we een grot op het eiland verkent, wat erg tof was. Het was vrij glibberig omdat het geregend had maar dat maakte het wel wat meer uitdagend. Zeker toen aan het einde bleek dat we op handen en knie-en door een krap gat uit de grot moeten kruipen.
Ook hebben we wat op het strand liggen relaxen en ik heb zelfs een poging gewaagd om op het strand te gaan hardlopen. Jaja, en dat na ongeveer 11 maanden op reguliere basis weinig inspannende dingen doen. Maar goed het is een begin, en de traditie wordt wel in st(r)and gehouden zodra ik op een plek was/ben waar een strand is. Aangezien ik geen loopschoenen heb zijn er weinig andere manieren om beweging te krijgen als backpacker.

Na ongeveer een week op Koh Lanta te zijn geweest besloot ik naar Krabi te gaan, wat de eerste (grote) stad is op t vasteland vanuit Lanta. Martin kwam 2 dagen later ook die kant op aangezien hij nog met zijn duikcursus bezig was. Ik besloot naar Ao Nang beach te gaan, op aanraden van mijn duikinstructeur op Lanta. Het bleek een mooi strandstadje te zijn, wat helaas wel vrij toeristisch was. Overal waren er kleine winkeltjes die dezelfde T-shirts, strandhanddoeken en slippers verkochten en je maar wat graag je winkel intrekken. De eerste dag besloot ik ook hier een scooter te huren. Ik reed naar het nabij gelegen nationale park om een kijkje te nemen bij een waterval. Nou was ik vooral de nationale parken in Oz gewend, waar alle looppaden duidelijk zijn aangegeven, de nationale parken in Thailand zijn meer....onaangeraakt, letterlijk. Je moet soms behoorlijk goed rondkijken hoe je nou precies moet lopen. Maar goed, dit kwam allemaal goed en nadat ik de watervallen bekeken had besloot ik ook maar naar het uitkijkpunt te lopen. Dit bleek een eenvoudige maar vrij steile klim te zijn die langer duurt dan ik had ingeschat. Na 40 minuten kwam ik zeiknat van het zweet op de top aan, om daar toch wel 20 minuten even uit te puffen en van het uitzicht te genieten.
Nou moet ik toegeven dat het besef dat ik binnenkort, 11 november, weer naar huis ga steeds concreter wordt. Hiermee ook weer het soort van verlangen naar NL dingen, zoals een frikadelletje speciaal (ja serieus), kroket, bitterballen en al dat spul. En alsof het zo moest zijn vond ik een restaurant in Ao Nang waar je deze snacks kunt krijgen. De eigenaar is een Nederlander die zijn Thaise liefde hier heeft gevonden en zo een Thais/NL restaurant is begonnen. Inmiddels was Martin ook in Ao Nang aangekomen en ik vertelde hem dat we de Nederlandse versie van de Zweedse gehaktballen gingen proeven (de frikadel natuurlijk). Hier was hij wel voor in en wis en warempel ontmoette we een Bredase en 2 Zweden die ons wel willen vergezellen. Zodra we t restaurant binnenkwamen, traden de klanken van Skyradio ons tegemoet. Ik wist letterlijk niet wat ik hoorde. Wat frikadellen, kroketten, bitterballen en biertjes later, viel ons oog op de karaokeset. En toen was het los, Dre Hazes, Guusje Meeuwis en een heel scala aan artiesten kwamen voorbij. Tussendoor kwamen er nog 4 NLers de bar binnen omdat ze de NL muziek hoorde, wat resulteerde in een Nederlandse/Zweedse muziekkeuze. Ik geloof dat zij onze muziek bizar vonden en dat gevoel was ook zeker wederzijds. We besloten de avond voort te zetten in de lokaal populaire bar, waar ik ben ingemaakt in het spel vier-op-een-rij door een Thaise kerel die dit spel volgens mij iedere dag speelt. Al met al een zeer goede avond.
De volgende dag was het tijd om naar Phuket te gaan om de dag erop mijn vlucht naar Kuala Lumpur te halen. Nou was ik al eerder in Phuket geweest, dus had ik niet zo gek veel te doen. Toen bleek dat die dag het de laatste dag was van het Vegatarische festival, wat al voor zo'n 10 dagen aan de gang was. Vuurwerk werd werkelijk waar overal afgestoken, en de straten waren gevuld met rook. Toch maar even een kijkje genomen waarna ik mijn bedje opzocht. Helaas was hiermee mijn tijd in Thailand ten einde gekomen, voor deze keer dan, want ik zou graag nog een keer terug komen. Thailand is een mooi, relaxed land en bovenal goedkoop voor de doorsnee Westerling. En goedkoop bier, toch niet geheel onbelangrijk ;). Next stop, Kuala Lumpur!