Het heeft wederom weer even op zich laten wachten maar het nieuwste reisverslag is bij deze een feit!

Ik ga niet al teveel uitwijden over het farmwork wat ik gedaan heb, puur omdat er weinig nieuws gebeurt in het gat genaamd Ayr. Op 21 juli verliet ik dan toch eindelijk 'de gevangenis', zoals veel mede hostelgenoten Ayr noemden. Mede doordat er na 10 uur 's avonds geen geluid gemaakt mocht worden en de hosteleigenaar nogal gestresst leek en maar wat graag de boel wil verkopen.Maar goed, doordat ik veel werkte en weinig op stap ging heb ik er weinig problemen mee gehad. Ik dwaal weer af zie ik, op 21 juli nam ik de bus naar Cairns. Om 12 uur stond ik bij de busstop, keurig op tijd voor de bus die om 12.30 zou moeten komen. Helaas besloot een van de banden zich van de inhoud te ontdoen; een lekke band en 2 uur vertraging was het gevolg. Gelukkig had ik gezelschap van Max(imilian), een Duitser die hetzelfde werk deed als ik (aubergines plukken) en daarmee mijn collega was. We wilden beide ons duikcertificaat halen (PADI), dus we besloten samen naar Cairns te gaan.

Na een dag of 3 te hebben relaxt in Cairns, besloten we rond te vragen of er wat last-minute aanbieding waren. En alsof het zo moest zijn, waren er 2 plaatsen vrij bij Prodive, de organisatie waar wij beide graag een 5 daagse cursus wilden doen. De eerste 2 dagen hiervan bestonden uit theorie en oefenen in het zwembad, voordat we op een 3-daagse en 2 nachten boottrip naar het Great Barrier Reef (GBR) gingen. Het was werkelijk waar supervet, en het duikvirus heeft me sindsdien behoorlijk aangestoken. We hebben 9 duiken gedaan op deze trip (Inmiddels staat mijn totaal op 17) waaronder 1 nachtelijk duik die absoluut fantastisch was, mede doordat we eindelijk een haai konden spotten. Helaas besloot deze snel weg te zwemmen voordat je zelfs maar bang van em kon worden. En helaas heb ik door deze trip ook geleerd dat ook ik zeeziekkanworden. Gelukkig is er niks overboord gegaan, maar het zat op 't randje.(ik zal u de details besparen)

Na Cairns besloot ik het vliegtuig naar Darwin te pakken, en daar een 3-daagstripje te boeken naar het Kakadu national park. Een park met een lange (aboriginal) geschiedenis. Hier waren ook rotstekeningen te vinden die duizenden jaren oud waren. Deze vertelden vrij veel over het leven van de aboriginals. Zo was er een tijd waar en weinig voedsel was, hierin waren de tekeningen algemener. Toen er vervolgens meer vers water beschikbaar was, zorgde dit ervoor dat meer dieren in het gebied kwamen, waardoor er minder tijd in de jacht gestoken hoefde te worden. Gevolg hiervan was dat de tekeningen gedetaileerden waren, kleurrijker en ingewikkelder. Voordat ze op jacht gingen, tekenden ze de dieren die ze wilden vangen om zo dichter bij de ziel van het dier te komen. Als ze deze daadwerkelijk vingen, werd dit eronder getekend. Wat ook grappig was, was het feit dat het contact met de 'witte mens' ook getekend was. In de vorm van een wit figuur met de handen in de zakken en een pijp in de mond. Want zo zagen de 'witte mensen' er in die tijd uit volgens de aboriginals. Verder hebben we veel watervallen gezien in het park, elk met hun eigen geschiedenis.

Ook zijn we kort in het Litchfield national park geweest om de termietheuvels te bekijken. Deze waren tot wel 7 meter hoog, een behoorlijke prestatie. Zeker als je, je bedenkt dat het de termieten ongeveer 10 jaar duurt om 1 meter te bouwen. Ook een krokodillencruise stond op het programma. Deze ging door de rivier met de hoogste concentratie krokodillen in de zuidelijke hemisfeer. In de 2 uur durende cruise zagen we tussen de 25-30 crocs, waaronder een aantal van wel 4/5 meter. Crocskunnen zich met behulp van hun staart uit het water lanceren. Vandaar dat ze in dierentuinen etc. waar ze krokodillen houden, de 'zwembaden'van de crocs slechts een meter diep houden. Stel dat de croc dan besluit zich uit het water te lanceren, dan komt deze 'slechts' tot knie hoogte. Het schijnt dat ze in dieper water zich tot op hoofdhoogte kunnen lanceren. Fijn staaltje Australisch veiligheidsmanagement... De trip was erg geslaagd. Enig minpuntje was dat een van de andere passagiers besloot om haar vlucht naar Melbourne te plannen een uur na de geplande terugkomst. Maar met een trip als deze kun je natuurlijk nooit precies weten hoe lang het gaat duren. Gevolg hiervan was dat iedereen moest haasten zodat mevrouw haar vlucht kon halen. U begrijpt dat niet iedereen hier vrede mee had, en de gids al helemaal niet aangezien hij iedereen constant een beetje op de hielen moest zitten. Gelukkig voor haar waren we op tijd terugvoor de vlucht.

De volgende dag was het alweer 7 augustus, de datum waarop ondergetekende alweer 23 jaartjes mocht aftikken. Gelukkig zat de feeststemming in het hostel er al behoorlijk in. Altijd fijn als je een bar hebt op het dak van je hostel. Een aantal mede-backpackers en ik besloten een drankje te doen, toen er een groepsfoto gemaakt moest worden van iedereen in de bar. Toen iemand de partyplanner (je weet wel, zo'n kerel die constant iedereen in de feeststemming probeert te krijgen en nogal aandachtgeil is) vertelde dat het mijn verjaardag was, kon zijn dag niet meer stuk. Gevolg was dat iedere bargast happy birthday zong voor mij en ik een stuk chocoladecake kreeg aangeboden die een aparte vorm had (wederom zal ik de details censureren). Tel hierbij een paar gratis drankjes op en je begrijpt dat de avond een succes was.

Na Darwin besloot ik op weg te gaan naar Alice Springs. Dit door middel van een 2daagse busrit, waarbij er onderweg tijd was om te stoppen bij een aandacht bezienswaardigheden. Zoals een heetwaterbron, een kroeg letterlijk in the middel of nowhere (stadje met inwonersaantal van...houdt u zich vast?...9). U begrijpt dat de lokale kroeg het middelpunt van het stadje was. Leuk detail was een oude russische (geloof ik) helikopter op het dak van de souvenirwinkel. Ook stopten we bij de UFO hoofdstad van Oz, en The Devils Marbles. Wat grote rotsen zijn in de vorm van knikkers eigenlijk. T klinkt vrij saai maar het was vrij uniek te zien.

Eenmaal in Alice Springs aangekomen was het bedtijd om de volgende morgen vroeg op te staan voor The Rock Tour. Waarin The Rock staat voor Uluru (Ayers Rock), de grote rode rots in het midden van Oz. Ook dit was een 3 daagse tour. We begonnen met de rit naar Uluru, om de zonsondergang te kunnen zien en een wandeling rondom te basis te maken. . De wandeling rondom Uluru was ongeveer 10 km. in totaal. Een behoorlijk eindjemaar doordat het 'slechts' 23 graden was (het was winter), was het goed te doen. Ik moet er eerlijk gezegd nietaan denken omdeze wandeling in de zomer tedoen, wanneer het boven de 40 graden kan zijn. Van onze groep wilde niemand de rots beklimmen, zeker na het bezoekje aan het aboriginal cultureelcentrum (wat een stukje van Uluruvandaan is). Hierinvindt je info over de manier waarop de aboriginals vroeger overleefden in deze zwareomstandigheden, en wat de betekenis van Uluru is voor hun. Het is zeg maar hun heiligeplaats en ze willen liever niet dat mensenUluru beklimmen. Het is zeg maar hetzelfde van het beklimmen van een kerk. Helaas waren er constant mensenop Uluru te vinden.De rots voelt alsschuurpapier. Er is een reling op gezet in 1950, maar deze is sindsdien nooit onderhouden en daarnaast is de rots erg steil. De klim is daardoor erg zwaar en ieder jaar worden er mensen per helikopter van de rots gehaald. Een paar weken voordat ik er was, was een man erin geslaagd zijn been te breken bovenop de rots. Gevolg was een duizenden dollars kostendhelikopterritje, wat zijn verzekeringvast niet vergoedt.Hierna gingen we de zonsondergang bezichtigen. Als de zon ondergaat, verandert de rots van kleur. Hij gaat van rood naar oranje, door naar paars, bruin en tenslotte houtskool zwart.

Hierna was het door naar ons kamp, waar we sliepen in swags. Een swag is een grote slaapzak gemaakt van canvas, met een dun matrasje erin. Je gaat in je slaapzak liggen, die weer in de swag zit. Lekker warm en je krijgt een werkelijk waar 'stunning'uitzicht op de sterren, die wel 100 keer helderder zijn dan je ergens anders zult zien. Zelfs de melkweg was eenvoudig te herkennen. Doordat het 's nachts afkoelde tot rond het vriespunt was het wel frisjes. Gelukkig was er een kampvuur waar iedereen in zijn/haar swag rondom kon liggen. De volgende ochtend vroeg op om de zonsopgang van Uluru te zien, zodat we de kleursverandering weer konden zien in de omgekeerde volgorde. Doordat de zon van achter Uluru op kwam, zagen we een mooi silhouet van de rots.

Vervolgens gingen we door naar Kata Tjuka, een andere heilige plaats voor de Aboriginals. Dit is een vallei omgeven met enorme rosten, wat een erg mooi uitzicht opleverde. ook hier stond een wandeling op het programma, dit keer slechts 6 km geloof ik. En toen was de tijd alweer aangebroken om de weg naar ons kamp voor deze nacht te vervolgen. Wederom hetzelfde recept; in je swag rondom een kampvuur de sterren bezichtigen onder het genot van een biertje. Wat het nog educatief maakte, wat de 'stargazer' app die een Schot op zijn Iphone had. Deze werkt als volgt; je richt je Iphone op de sterren en deze verteld je welke sterren je ziet, de sterrenbeelden en welke satellieten er precies rondvliegen. Dit is natuurlijk onmisbaar in deze moderne tijd.

De volgende ochtend was het wederom veel te vroeg dag. Snel een ontbijtje naar binnen werken en door naar Kings Canyon om de zonsopkomst te zien.Wat, zoals de naam verraadt, een Canyon is (ik kan zo 1,2,3 niet op het NL woord komen). In tegen stelling totde Grand Canyon, is dit daadwerkelijk een echtecanyon. DeGrand canyon is ontstaan door een rivierstroom diedoor erosie de Canyon heeft doen onstaan. Maarals dit het geval is, wordt dit een gorge genoemd. Een Canyononstaat door het verschuiven van de tektonische platen. Maarja, Grand Gorgeklinkt natuurlijklang niet zo goed alsGrand Canyon...

In de Kings Canyon vindt je een oase. Het(luttele) regenwater dat er valt, wordt opgevangen doordat de aardlaag waterdicht is. In een woestijn is dit natuurlijk goud waard en dit zorgt voor een behoorlijk uniek gezicht. Deze oaseheet The Garden of Eden, en hier kon in worden gezwommen. Onze gids vertelde ons echter dat het vrij koud is en dat het sinds februari niet geregend had (deze trip nam plaats in augustus). Vandaar dat ikmaarop het droge bleef. Helaas was het hierna tijd om onze weg terug naar Alice Springs te vervolgen. Tussendoor nog gestopt bij een kamelenasiel waar we een ritje op een kameel mochten maken (waarze, in mijn opinie,voor een man een extra kussenaan de standaarduitrusting moeten toevoegen om zo je recht op kinderbijslag niet te verliezen).

Na Alice Springs besloot ik weer naar Cairns te gaan omdat ik nog wat duikjes wilde doen en ik wat vriendenin Cairns ging ontmoeten die ik had overgehouden aan de 3,5 maanden farmwork. Maar meer hierover in het volgende reisverslag, die spoedig zal volgen aangezien ik Oz op 12 september verlaat en mijn trip afsluit met2 maanden Thailand, singapore en wellicht cambodja.

Cheers!