Zoo, nog een laatste dag in Sydney enmorgen (de 12e)om 12.15 op weg naar Bangkok! Ja, zo worden de reisverslagen ineens rap aaneen gereigd.
Maar laat ik beginnen waar ik het vorige reisverslag ben ge-eindigd: Cairns. Ik besloot weer terug te gaan naar Cairns om een aantal mensenweer te ziendie ik in Ayr tijdens mijn tijd als auberginepplukker heb ontmoet. Daarnaast wilde ik mijn vlucht naar Thailand (die origineel op 10 oktober stond), graag naar voren halen omdat ik eigenlijk wel toe ben aan een andere cultuur, andere landen en niet in de laatste plaats aan een goedkoper leven. Want het leven als backpacker is extreem goed, maar gru-we-lijk duur in Oz. Voor een 6pack biertjes tik je hier al snel 15 dollar af (12/13 eurotjes). Vrij veel, aangezien het toch een van de basisbehoeften is... Ik wilde graag ook naar west-australie toe maar aangezien ik in november in NL terug moet zijn i.v.m. mijn ticket, was het wel kort dag om de hele westkust te doen (en wederomhet financiele aspect speelde ook een rol uiteraard). Vandaar dus de keuze voor Thailand, om daar mijn laatste 2 maanden door te brengen. Ik vlieg vanuit Singapore terug, dus daar zal ik ook wat tijd spenderen en wellicht hop ik ook even de grens over naar Cambodja.
Terug naar Cairns: Een van de mensen die ik daar weerontmoette was Camilla; een Engelse met wie ik het erg goed kon vinden. We wilden beide graag wat gaan duiken in Cairns (Great Barrier Reef) en we wilden ook naar het Daintree regenwoud gaan, wat ten noorden van Cairns ligt. Nadat we een paar dagen gechilld hadden in Cairns, vonden we een goede deal. Een 2 daagse boottocht naar het GBR, 6 duiken (waaronder een nachtduik, jeej :D) voor 'slechts' 320 dollar. En ja dat is goedkoop in Oz. Bijkomend effect is dat de boot niet al te nieuw is, en de crew toch wat onervaren is. In totaal waren er 12 passagiers aan boord, plus 4 crewleden en die zorgde voor een tot de nok toe gevulde boot. De boot, genaamdRumrunner,was vrij klein wat een nogal ruwe tocht naar het rif opleverde; van de 12 passagiers hingen er 6 regelmatig over de reling de vissen te voeren. Desallniettemin was de trip erg goed, de duiken waren prima, en de sfeer was goed. Minpuntje was de kapitein, die niet altijd even content was met zijn crew en dit maar wat graag liet horen. MEt als gevolg dat de crew hun onvrede ook liet horen tegenover ons. Deze trip was niet zo goed als de trip waar ik mijn PADI heb gehaald, maar je krijgt wat je betaald en het was nog steeds erg tof.
Hierna besloten Camilla en ik een campervan te huren voor een week, om zo een kleine roadtrip te maken. Deze campervan was uitgerust met een kleine keuken, gootsteen, een kleine tv, ventilatoren natuurlijk een bed. Eerst stop was Kuranda, een klein dorpje waar ze een Skyrail hebben gebouwd om zo het regenwoud van boven te kunnen bewonderen. Aangezien een trip hierin exorbitant duur was (ik geloof 150 dollar) besloten we deze over te slaan. In plaats daarvan gingen we naar the Australian Venom zoo. Wat eigenlijk een kleine collectie slangen, spinnen en schorpioenen was. Maar goed, er waren veelbeesten te zien en we konden ook een slang en een aantal hagedissen vasthouden. We besloten een plekje te zoeken om de nacht te spenderen, en vonden een kleine parkeerplaats direct tegen een strandje aan. Voordeel van een camper is dat je overal kunt gaan staan en niet hoeft te betalen voor een kampeerplek. De volgende morgen reden we door naar het Daintree regenwoud. Om hier te komen moest je een rivier met een ferry oversteken. Deze rivier, zo hoorde we later, zit ramvol met krokodillen wat voor de nodige ongelukken kan zorgen. Meer hierover later in het verslag. We besloten het discovery centre binnen te gaan, wat een wandeling door het regenwoud inhield met uitleg d.m.v. een elektronische gids over de bomen, planten en dieren. Achteraf gezien was het wel aardig, maar wel wat aan de dure kant voor wat je krijgt. Je wordt werkelijk waar volgepompt met informatie in een korte tijd. En helaas zagen we vrij weinig dieren, afgezien van vogels en een enkele vleermuis.Nadat we nog een strandje hadden bezocht, besloten we een kampeerplekje te zoeken. Aangezien het een groot nationaal park is, mocht je niet 'wild' kamperen. Als je dit wel deed kon je een flinke boete krijgen. Daarnaast waren we wel toe aan een douche, en we vonden een leuke camping. Hier hadden ze een omheining met kangoeroes en wallaby's en ook was er een resident krokodil.Daarnaast was er een bonte verzameling papegaaien, kakatoe's en andere vogels. De volgende morgen zou de krokodil gevoerd worden en dit wilden we graag zien, dus werd het vroegopstaan.De krokodil werd voorgesteld als Doris, en was vrij rustig omdatze blijkbaar uit haar wintermodus aan het komen was, wat inhoudt dathaar metabolisme langzaam sneller gaat. Zo eten ze in de winter misschien 150 gram vlees per week, in de zomer is dit al gauwenkele kilotjes. De eigenaar vertelde ons dat hij de krokodil had overgenomen van een kerel uit Adelaide (zuid-Oz, nogal koud) die de kroko niet langer in zijn bezit kon houden omdat deze te groot was om in een kooitje te houden. Dus de huidige eigenaar besloot een mooie omheining te maken voor de croc, met een zwembadje, boompje voor de schaduw en wat grasland. Toen de inspecteur kwam, vertelde deze hem dat hij de top van zijn hek als het ware met een hoek naar binnen moest laten komen, zodat de krokodillen er niet uit kunnen klimmen....De eerste krokodil die over een hek kan klimmen moet volgens hem nog geboren worden maar goed. Hij past dat hek aan en regelt een laatste inspectie. Blijkt dat de volgendeinspecteur een andere persoon is (want de overheid wisselt nogal snel van personeel). En niet zomaar een persoon, het was familie van de wijlen Steve Irwin. Deze vertelde hem dat het er allemaal prima uitzag, maar hij vroeg zich af waarom hij de top van zijn hek naar de binnenkant van de omheining had laten komen. De eigenaar verteld dat de vorige inspecteur hem dit had laten doen, en vroeg de inspecteur of dit nu niet de bedoeling was. Hij kreeg te horen dat het allemaal prima was, maar dat hijer goed aan zou doen zijn omheining weer in de oude staat te herstellen. Want, zo vertelde hij, er komt een tijd dat je razendsnel over het hek wil klimmen om van de crocs weg te komen, en dat wordt lastig als het hek niet gewoon recht omhoog staat...Een ander leuk detail was dat Doris (de croc) vroeger Boris heette, want ze dachten lange tijd dat het een mannetje was, totdat ze opeens eieren begon te leggen...
Ook vertelde de eigenaar dat de rivier waar de ferry door vaart, nogal gevaarlijk is doordat mensen die moeten wachten op de ferry regelmatig aan de waterkant gaan staan. En laat dat nou precies te plek zijn waar de crocs je willen hebben; zo'n 3 meter van het water af. Slechts 2 weken geleden was een jongen die in de buurt woonde, daar aan het lopen met zijn hond. Toen hij zag dat de hond aan de waterkant stond, wilde hij de hond in veiligheid brengen omdat hij van het gevaar wist. Blijkbaar trekken honden snel de aandacht van de krokodillen door het geluid dat ze maken. Ook kunnen crocs trillingen in de grond voelen (bijv. veroorzaakt door een lopend persoon) tot op wel 15 meter afstand. Toen de jongen zijn hond in veiligheid wilden brengen, sloeg een krokodil toe. Deze ging niet voor de hond, maar voor de jongen. En je hebt echt geen schijn van kans tegenover een croc als deze je beet heeft.Dus ik denk dat een aantal waarschuwingsborden op deze specifieke plek geen kwaad kunnen. We besloten de volgende dag een croccruise te doen omdat deze vrij goedkoop was en we zelf wel wilden zien hoe vol deze rivier daadwerkelijk zat met crocs. En hij toch wel behoorlijk vol, we zagen er 6 in een 45 minuten durende cruise. Daarna reden we door naar Mossman Gorge, een rivier met enkele kleine watervallen waarin ook gezwommen kon worden. Uiteraard waagden we het op een duik die iets te verfrissend was naar mijn smaak. En hier ben ik voor het eerst in mijn leven aangevallen door een vis. Toen ik weg wilde zwemmen besloot de vis, die hiervoor een minuut lang naast mij in het water stil hing, mijn enkel even te proeven. Aangezien het een kleine vis was, was de schade oppervlakkig. Gek genoeg had ik 4 soort van schaafwondjes die samen een vierkant vormden. Geen idee hoe de vis dat voor elkaar had gekregen. Nadat we waren opgedroogd, stond een klein ritje op het programma naar het volgende stadje genaamd Yungaburra. We besloten even een kijkje te nemen bij een meer wat heel mooi moest zijn. Dit vonden wij toch een beetje tegenvallen en we besloten in de buurt een campeerplekje te zoeken omdat we de volgende dag een aantal watervallen wilden bezoeken.De watervallen boden een mooi aanzicht, helaas kon er niet bij gezwommen worden wat een kleine tegenvaller was omdat we hadden gehoord dat dit wel kon. We besloten om de hot springs te bezoeken, waar er blijkbaar warm grondwater omhoog komt. Wij dachten, wederom verkeerd geinformeerd, dat je zelf een gat kon graven waar het water dan omhoog komt. In werkelijkheid bleek het een camping te zijn waar ze het grondwater in verschillende zwembaden omhoog lieten komen, wat zorgden voor zwembaden met varierende watertemperaturen. De daadwerkelijke bron bleek boven de grond niet meer dan een klein stroompje te zijn. Wederom een kleine tegenvaller dus. We vervolgden onze weg terug naar de kust, om daar een kijkje te nemen. Een museum wat de historie van suikerriet en de bijkomstige slavenarbeid behandelde trok onze aandacht. Nou moet ik zeggen dat het hele proces van suikerriet me niet echt interesseerde. Mede doordat ik hiervan al genoeg had gehoord tijdens mijn werk als aubergineplukker omdat dezelfde boer (en iedereen in de omgeving) suikerriet op het land groeide. De slavenarbeid was wel erg interessant en enigszins shockerend. Decennia geleden kwamen de bewonders van de eilanden ten noorden van australie (volgens mij frans polinesie, samoa etc.) letterlijk met bootladingen binnen. De schatting is dat er in totaal zo'n 60000 slaven zijnovergescheept. Ze werden met valse verhalen over goede werkomstandigheden en hoge lonen naar Oz gelokt, waar ze op de boerderij woonden en werkten in erbarmelijke omstandigheden. Dikwijls werden ze met wurgcontracten vastgelegd, terwijl ze lang niet altijd het contract konden lezen doordat ze de Engelse taal niet machtig waren. Hierna wilden we wel even op het strand relaxen en we vonden een prettig klein strandje waar het veilig was om te zwemmen. Er waren geen mangrove bossen (waar crocs leven) en het was geen kwallenseizoen. Het water was heerlijk warm, totdat er vanuit het niets een regenbui verscheen. Dit dwong ons om door te rijden, gelukkig voor ons lag er een schijnbaar mooie waterval op de route: de Josephine falls. En deze was zeker de moeite waard. Probleem dit keer was dat het donker aan het worden was dus werderom geen tijd om te zwemmen. We besloten door te rijden naar onze laatste stop: de Babinda Boulders, hier spendeerden we de nacht op een kampeerterrein waar we gratis konden staan. De Babinde Boulders zijn enorme rotsblokken die door het stromende water van de rivier die ertussen loopt, eroseren waardoor zevrij uniek gevormd zijn. Het leek wel alsof de mens ze geschapen had. Eenmaal terug in Cairns kwamen we meer vrienden uit Ayr tegen, wat zorgde voor een 2tal stapavonden. Na een paar dagen was het echter tijd om door te reizen; Camilla ging naar Brisbane en ik ging terug naar Ayr. Dit keer gelukkig niet om te werken, maar om 2 duiken te doen op het scheepswrak, de Ss Yongala. Het scheen een van de mooiste en beste duikplekken ter wereld te zijn en hier is geen woord van gelogen. Het schip is een toevluchtsoord voor de vissen, wat zorgt voor een enorme concentratie van allerlei zeeleven. Koraal heeft het schip overgroeid, wat zorgt voor een uniek gezicht. Het schip schijnt zo'n 100 jaar geleden gezonken te zijn toen het een cycloon tegenkwam. Het is nog verassend intact; je ziet de toiletten en de badkuip nog staan. We konden het wrak niet in, doordat alle passagiers met het schip zijn gezonken, toen ze gezamelijk het binnenkomende water aan het hozen waren. (gelukkig?) geen skeletten gezien, wel een aantal roggen, een haai, grote scholen vissen, zeeslangenentijdens de oppervlakte interval zelfs dolfijnen! En tijdens de 2e duik hoorde we de dolfijnen en ook walvissen communiceren, ontzettend vet! Helaas had ik maar 2 duiken geboekt, mede doordat deze 2 bijna net zoveel kosten als de 2daagse trip die ik in Cairns heb gedaan, maar aan de andere kant ben ik ontzettend blij dat ik het kon doen. Hierna vloog ik vanuit Townsville (waar ik onverwacht 2 mensen tegenkwam die ik uit Ayr ken, kleine wereld is het toch), door naar Sydney. Ik zit nu 2,5 dag in Sydney en ik heb nog 1 dag in Oz te gaan. Vandaar dat ik dit reisverslag nu maar typ, want als ik in Thailand ben zal ik vast wel weer zoveel nieuwe dingen zien dat ik dit anders weer vergeten was. Helaas is er een probleempje opgetreden met de foto's. Normaal gesproken probeer ik toch een respectabel aantal foto's up te loaden, nadat ik ze eerst kleiner maak in bestandsgrootte (want dan uploaden ze sneller). Helaas heeft het programmatje wat ik gebruik om ze kleiner te maken, besloten om kuren te vertonen. Vandaar dat er weinig foto's op mijn site staan. Het duurt mij simpelweg te lang en 4 dollar per uur betalen voor internet is ook geen pretje als het zo langzaam gaat. Dus mocht iemand een programmaatje hiervoor hebben, laat het even weten in de comments!

Nu begin ik toch wel erg enthousiast te worden voor Thailand. Ik heb een Lonely Planet aangeschafd en al wat tips gekregen voor de must-see-must-do spots. Mocht er iemand nog tips hebben, laat horen laat horen!

Groeten!