Op 24 oktober kwam ik aan in Kuala Lumpur, na een vlucht van slechts anderhalf uur vanuit Thailand. Het was prachtig weer maar ik had gehoord dat het regenseizoen was. En jawel, zodra ik na een busrit van een uur in het centrum van KL aankwam, begon het met bakken te regenen. Ik besloot een hostel te zoeken in Chinatown omdat je daar de goedkoopste hostels kunt vinden, zo had ik vernomen. Ik nam de skyrail naar Chinatown en toen ik daar aankwam begon het pas echt te regenen. Ik geloof dat ik daar wel een uur heb staan wachten tot de regen over zou gaan, maar hier was nog geen sprake van. Wat wel grappig is, is dat alle Maleisiers ook gewoon stoppen en gaan schuilen. Ook al zijn ze onderweg naar school bijvoorbeeld, ze wachten gewoon tot de regen over is. Na een tijdje ging het wat zachter regenen en ik besloot het erop te wagen en ging op zoek naar een hostel. En natuurlijk bleek toen dat er enkele hostels recht naast het station waren, waardoor het een kwestie was van een straat oversteken en ik had een hostel gevonden. Fijn zeg, die regen.

KL heeft mij positief verrast moet ik zeggen. Het is een grote stad en alle grote steden lijken eigenlijk altijd een beetje op elkaar: grote kantoren, wolkenkrabber en veel verkeer. KL was wat mij betreft een stuk rustiger, veel groen door de stad, niet zo heel veel verkeer en verschillende mooie gebouwen. Waarschijnlijk komt dit laatste ook doordat KL een smeltkroes van culturen is. Je hebt Chinatown, Little India, er zijn enkele moskee-en en ook sporadisch een kerk. Ook al is KL een grote stad, meer dan een dag of 2/3 hoef je hier eigenlijk niet te besteden want zo heel veel is er ook weer niet te zien. Nadat ik de twin towers (petronas towers) had bezocht en de skyline van de stad had gezien vanuit KL tower, had ik de grootste attracties al gezien. Gelukkig ontmoette ik een Fransman die net was aangekomen in KL maar hier al 6 keer geweest was. Hij wist nog wat leuke dingetjes om te doen, zoals een groot shoppingmall te bezoeken waarin een achtbaan is gebouwd (schijnbaar de grootste van Azie). Is weer eens wat anders. Ook had hij een maat wonen in KL waarvoor hij wat franse wijn had meegebracht en deze moest hij dus afgeven. Zijn vriend (Marcus, een maleisier) haalde ons op en nam ons mee naar een Chinese foodcourt, waar je allerlei gerechten kunt krijgen, zoals soep met vissenkoppen erin, om maar eens wat te noemen. Ik hield t bij een ontzettend lekkere kip met knoflook en groenten. Hierna gingen we nog wat vrienden van Marcus ontmoetten en hj bracht ons naar een flatgebouw wat er niet heel jofel uitzag. Maar goed, het kan er niet allemaal even mooi uitzien. Eenmaal binnen, bleek dat zijn vrienden allemaal muziekanten waren en ze wat aan het spelen waren. Later bleek dat een van hen net uit Engeland was overgevlogen voor een bruiloft. En wat deed hij in Engeland? Hij speelde blijkbaar in de band van een halve finalist van de Engelse The Voice...kan nu even niet op de naam komen hoe die kerel nou precies heet maar goed.

Na KL vloog ik naar Sandakan, om van daar de bus naar Semporna te pakken. Sandakan is een klein stadje aan de zee waar eigenlijk niks te doen is. Het is zeg maar een startpunt voor allerlei activiteiten rondom, zoals jungletochten. Ik besloot echter direct naar Semporna te gaan omdat daar world class scubaduiken te doen is, bij de eilanden genaamd Pula Mabul en Sipadan. En world class was het, tijdens het duiken ging het letterlijk op deze manier: haai...haai....schildpad...haai...schildpad etc. Ongelofelijk hoe het er daar wemelde van het zeeleven. Vandaar dat het ook een beschermt natuurgebied is en ze het aantal duikers wat per dag t water in mag springen beperken tot 125. Ondanks alle maatregelen is het zonde te zien dat het nog steeds vrij smerig is. Overal ligt troep op t strand, voornamelijk plastic flessen. Maar ook tussen het koraal zelf ligt afval, erg zonde. Het lijkt er zelfs of alsof de maleisiers zelf nog niet beseffen dat ze de natuur beschadigen en daarmee hun (toekomstige) bron van inkomsten. Naast duiken was er niks te doen in Semporna, dus nadat ik daar 4 dagen had besteed en 9 duiken verder was, besloot ik door te gaan naar Kota Kinabalu.

Kota Kinabalu (KK) ligt ook aan zee en is een vrij grote stad. Voor de kust ligt een eilandengroep wat ook beschermt gebied is. 3 eilanden heb ik bezocht met een aantal mensen uit t hostel, waarvan eentje een 41-jarige Sloveen die de helft van het jaar in Vietnam woont en zijn geld verdient met handelen op de beurs. Toch geen verkeerd leven dacht ik zo. De eilanden zijn eenvoudig te bezoeken per boot en zien er erg mooi uit...als je de Chinezen die werkelijk waar met bootladingen tegelijk (letterlijk in dit geval ;) binnenstromen. Op de eilanden zelf is behalve op t strand liggen, snorkelen en een wandelingetje over t eiland maken niet zo heel veel te doen. O, en Chinezen observeren is dan toch ook wel erg leuk. Helemaal als je ze met zwemvesten aan ziet snorkelen omdat het merendeel blijkbaar niet kan zwemmen, ondanks dat er toch een aantal een fullbody wetsuit aanhebben. T spreekwoord 't gras bij de buren is altijd groener' is hier wel van toepassing; wij (westerlingen) houden van een bruin kleurtjes en liggen te bakken op t strand, de Aziaten (om t maar even op een hoop te gooien), willen daarentegen zo wit mogelijk blijven. Ze hebben paraplu's bij die niet voor de regen, maar voor de zon zijn. Ze kopen geen zonnebrand, maar whitening cream.

Een andere attractie in de buurt van KK is Mount Kinabalu, een 4000 meter hoge berg die door veel mensen beklommen wordt. De eerste dag klim je naar je accomodatie op de berg, om de volgende morgen om 3 uur je bed uit te gaan om de zonsopkomst te bewonderen. Nou kwam ik mensen tegen die 5 dagen na de klim nog steeds spierpijn hadden die zeiden dat t idd erg mooi was. Ik heb erover nagedacht om ook deze berg op te lopen, maar aangezien ik na een jaar backpacker nou niet echt in topconditie ben, heb ik deze keer toch maar gepast. O ja, en t feit dat je al gauw 200 euro betaalt om een berg op te mogen lopen en dagen spierpijn te hebben hielp ook niet echt mee. D

e volgende stop was Kuching, waar ik mijn portie wildlife spotting wilde gaan doen. Kuching is een prettig stadje wat dichtbij het Bako nationaal park ligt. Hier kun je apen spotten en nog wat andere beesten als je geluk hebt. Ook was er een orang-utan opvangcentrum waar ze gewonde / zwakke orang-utans opnemen, ze verzorgen en ze dan weer in de natuur vrijlaten. Iedere dag zetten ze op dezelfde plek in de jungle wat fruit klaar voor de apen, zodat ze wat te eten kunnen komen halen als ze willen. Aangezien ze dit lang niet elke dag doen, betekent dit dat de apen nog steeds voor zichzelf kunnen zorgen. Ik had wat dat betreft een slechte planning want toen ik ging wat het fruitseizoen net begonnen. De bomen hingen vol met fruit, waardoor de apen genoeg voedsel hebben. Je kunt bij het platform waar ze het voedsel neerzetten, wachten op de apen en hopen dat ze komen. Er is 1 regel: stil zijn. Dat er dan later ook nog 2 klassen basisschool kinderen binnen komen stampen, helpt ook niet echt. Je begrijpt dat ik geen aap heb gezien daar.

Ook heb ik het Cultural Villaga bezocht, waar ze de historie van de verschillende stammen / etnische groepen die van oorsprong in maleisisch borneo voorkomen uitleggen. Ze bouwen bijvoorbeeld de traditionele huizen na en de verschillende ambachten die elke stam als specialiteit had, zoals speren maken etc.

Ik besloot naar het Bako park te gaan en daar 2 dagen te besteden. Aangezien je op t eiland zelf ook kunt overnachten is dit wel zo makkelijk. Je kunt een bus pakken naar de pier, vanwaar je een boot kunt charteren. Een boot kost 49 Ringgit (ongeveer 12 euro), dus als je deze deelt ben je goedkoper uit. Ik kon de heenreis delen met een stel wat ook naar het park zou gaan. Aangezien zij maar voor een dag gingen en je de terugreis vooraf al moet betalen, moest ik voor de terugreis de volle mep betalen. Erg handig systeem.... De faciliteiten in t park waren basic maar prima voor 1 nachtje. De eerste dag heb ik een wandeling gemaakt naar een waterval en het bijbehorende strand. Bleek dat ik t hele strand voor mezelf had; er was in geen velden of wegen iemand te zien, wat toch wel iets magisch heeft. Voelde me bijna alleen op de wereld. Op de terugweg ontmoette ik 2 Britse en een Oostenrijker en gezamelijk kwamen we een troep macaque apen tegen die erg geinteresseert zijn in het voedsel wat we bij ons droegen. Op een gegeven moment besprong een moederaap, met haar baby om haar heen hangend, de rugzak van een van de britse dames omdat de aap een bus Pringles gespot had. Ze zette het op een rennen en wist de aap al snel af te schudden, gelukkig voor haar. Vandaar dat er bij het kamp overal borden staan ' watch out for the naughty monkeys'.
Maar de apen hadden de hoop nog niet opgegeven want toen we later aan een tafeltje wat zaten te drinken en te eten, sprong een aap op onze tafel en greep een zak met crackers die op tafel stond. Deze nam een stukje mee naar een veilig plekje, waarnaar hij de crackers wilde gaan eten. Helaas voor hem kwam er een andere aap aan die blijkbaar dominanter was, want de dief propte snel 2 crackers in z'n mond en nam 2 handenvol mee om vervolgens op zijn achterpoten weg te lopen. Best een grappig gezicht. De andere aap was wat slimmer en nam gewoon de zak mee de boom in en ging daar de resterende inhoud rustig zitten verorberen.

De volgende morgen zag ik net voordat ik wilde beginnen aan mijn wandeling voor die dag een drietal proboscic monkeys tegen, wat apen zijn met een dikke neus en een bolle buik. Blijkbaar worden deze om die reden ook Dutchman of Dutch monkey genoemd, omdat onze voorouders die Indonesie tot een kolonie maakten volgens de indonesiers ook een dikke neus en buik hadden. Hierna besloot ik een wandeling te maken naar een strandje om daar mijn laatste mogelijke dag op t strand door te gaan brengen. Op de weg naar het strand begon het al te druppelen en toen ik nog geen minuut het huisje had bereikt wat naast het strand stond, begon het keihard te regenen. Vervolgens heb ik 2 uur in de shelter zitten wachten tot de regen eindelijk stopte, waarnaar ik nog even op het strand kon liggen. Hierna ging ik terug naar Kuching om de volgende dag naar Singapore te vliegen waar ik ten tijde van het schrijven van dit stukje ben. Maar die avond bleek er een heuse Nederlandse enclave in het hostel in Kuching te zijn neergestreken, dus die avond heb ik onder het genot van een paar biertjes mijn Nederlands weer even terug op peil gekregen. Want het slijt toch wel wat als je een jaar lang bijna non-stop Engels praat.
Waarschijnlijk struin ik vandaag Singapore nog even door om vanaaf om 11.55 mijn vlucht naar London en uiteindelijk Amsterdam te pakken. Van mij mag de vlucht liever nu dan vanavond vertrekken want het is nu toch gewoon wachten om naar het vliegveld te gaan. Maandagmorgen landt ik rond 10.45 op Schiphol waar ik na een jaartje weer de Nederlandse kou mag inhaleren en dan toch weer een frikadelletje kan bestellen :). Voor nu zit de reis er bijna op. Aan de ene kant erg jammer omdat ik zoveel toffe dingen heb gedaan en veel leuke mensen heb ontmoet, maar aan de andere kant is het ook wel even lekker om weer naar Nl te gaan en mijn familie en vrienden weer te zien natuurlijk :).

Voor nu de groeten en tot snel!