Nu de kerstman definitief Australie heeft verlaten, het vuurwerk in Sydney gedoofd is, ik weer een tijdzone ben opgeschoven en het temperatuurverschil tussen NL en AUS is opgelopen tot 30 graden, is het wel tijd voor een volgend reisverhaal dacht ik zo.

Het geplande kerstdiner bleek later een kerstlunch te zijn, en was een doorslaand succes volgens mij. Het merendeel van de minder gestelde mensen had niet eens ontbijt gehad omdat ze hier simpelweg geen geld hadden of liever een tijdje honger lijden dan geld uit te geven. Het gemeenschapsgevoel in Australie is erg aanwezig, met name in de kleine dorpjes. Zo heeft de lokale bank een investeringsplan opgesteld waarin de lokale bewoners kunnen investeren, bijvoorbeeld het bouwen van een voetbalveldje. DIt wordt gefinancierd van de rente van de investeringen en de mensen die hierin geld investeren ontvangen zelf ook een kleine bonus. En de ham, kalkoen, melk en groeten van de kerstlunch zijn allemaal gedoneerd door de lokale boeren. DIt noem ik nou de kerstgedachte in ere houden: iets doen voor een ander zonder er zelf winst uit te willen halen en anderen helpen, al is het maar een beetje.

De jaarwisselingen verliep een stuk rustiger, met veul appelcider, een uitgebreid diner en het vuurwerk in Sydney op tv aanschouwen. Ik had graag in Sydney nieuwjar gevierd maar alles zat al vol. Zo heb ik gister 2 Engelse sames ontmoet die in afgelopen juni (!) al hun hostel hadden geboekt voor de jaarwisseling in Sydney. Desalniettemin wordt het na enkele flessen cider toch erg gezellig. Ondertussen is er ook een Frans stel gearriveerd, Vincent en Cynthia, waar ik erg goed mee op kon schieten. Vincent is een afgestudeerd chef en heeft gewerkt in een 2 sterren Michelin restaurant. Aangezien ikzelf ook graag af en toe kook heb ik dus nogal wat tips opgestoken. Ook hebben VIncent en ik een Digeridoo gemaakt; een typisch Aboriginal muziekinstrument die traditioneel gemaakt wordt van een boomstam/tak die door termieten al is uitgehold, waarop een mondstuk van bijenwas is geplaatst. Maar het kan ook op onze manier gemaakt worden: een tas doormidden zagen, de helften uithollen en weer aan elkaar lijmen (hopla weer een stukje educatie. Overigens hebben we op 1 januari het jaar nogal stijlvol ingeluid met een American Pie marathon; de eerste 3 delen back-to-backl gekeken. Best grappig als je, je verstand op 0,00000% zet.

Ondertussen heb ik op de appelcider farm nogal veel moeten whippersnippen/brushcutten maar heb ik ook samen met David en Vincent een aantal houten muren gemaakt en geisoleerd voor een kamer bij de paardenstallen, en ook nog een dagje gebotteld (waar ik ook nog eens voor betaald werd, kassa!). Tussendoor ook nog een stapavond gehad met Paul en Willy (de 2 duitsers) en Tom, de man van een van de dames die bij de paardenstallen op de farm werkt. Voor de lezers die van koud bier houden: Ga naar Australie! Het is nog net geen Heikenen Zero, maar wat scheelt het weinig. Gelukkig werd dit gecompenseerd door een aantal shotjes Jameson Whiskey (aanrader!!. Toen was er de kwestie, hoe komen we terug? Nou hebben die Aussie dus weer een ge-wel-dige uitvinding: de courtesy bus. Nou is het woord courtesy in meerdere manieren te vertalen dus ik zal jullie dit besparen. Het komt erop neer dat een lokaal persoon een soort shuttlebusje van cafe van cafe rijdt, tussendoor drankjes aangeboden krijgt van potentiele reizigers van de courtesy bus en in ruil hiervoor mensen thuis afzet, Gratis En Voor Niks! En gelukkig hoefden we niet naar huis te rijden want dat was een fiasco geworden. Paul checkte uit rond half 12 en toen zijn Willy, Tom en ik nog even doorgegaan.

Uiteindelijk heb ik op 4 januari de appelciderfarm verlaten en de trein naar Melbourne gepakt en vanuit daar het vliegtuig naar Sydney genomen. In Sydney een korte nachtrust gehad, mede doordat de kamergenoten nogal luidruchtig midden in de nacht binnenkwamen en doordat ik er om 6 uur in de ochtend uit moest om mijn vlucht naar Nieuw-Zeeland te halen. Van Melbourne naar Sydney gaan was uiteindelijk nog goedkoper dan de vlucht naar Nieuw-Zeeland omboeken zodat ik kon vertrekken vanuit Melbourne. Go figure: een 3,5 uur durende vlucht van Melbourne naar Sydney voor 111 Aussie dollar (voor een euro krijg je 1,3 Aussie dollar en zelfs ongeveer 1,6 NZ dollar.

Dus ik zit nu een de suburb Eden, grenzend aan Auckland, in een gezellig en redelijk klein hostel. Net vers terug van een wandeling naar de top van Mount Eden, die uitkijkt over Auckland. Een schitterend uitzicht van 360 graden, foto's hiervan volgen binnenkort net als wat meer foto's van de farm. Morgen denk ik naar het centrum van Auckland en daarna....zie ik het wel. Maar mijn 1e indruk van Nieuw-Zeeland is meer dan positief, het is een schitterend groen land met down-to-earth mensen.

Hopelijk kan ik morgen wat foto's uploaden en zo wat beeld bij de tekst voegen. Dat is toch altijd net effe wat beter dacht ik zo.

Cheers!