Hier issie dan, het laatste reisverslag voorlopig...van nieuw-zeeland dan. Of ik moet ergens in de nabije toekomst een pot vol goud vinden om nog een keer terug te gaan, want schitterend was het. En dan heb ik bij lange na nog niet alles gezien. Het was wel een sneltrein af en toe omdat ik veel gezien heb in korte tijd. Het liijkt al zo lang geleden, terwijl ik afgelopen maandag pas in Aussie terug ben gekomen.

In het vorige verslagwas ik ge-eindigd bij de Franz Josef gletsjer. Ik verbleef in het gelijknamige gat, want een gat is het, wat alleen bestaansrecht heeft door de gletsjer en de daarbij horende hordes toeristen die de cashflow lekker op gang houden. Toch was best gezellig in de kroeg, niet in de laatste plaats door een kickass band genaamd Soul Manor die, voor zover ik verstand heb van muziek, een ontzettend goede live sessie voortbrachten. De gletsjer was mooi om te zien. Helaas voor de gletsjer denk ik als ik aan Franz Josef denk, als eerste aan de skydive die ik daar gedaan heb. Dat is tot nu toe toch wel een van de hoogtepunten van mijn reis. Van 18,000 voet naar beneden springen met aan de ene kant de Abel Tasman zee en aan de andere kant de Franz Josef en de Fox Gletsjers.

Na Franz Josef was het de beurt aan Queenstown, wat de partystad van NZ is. Niet alleen is Queenstown beroemd om haar kroegen, ook het meer en de omringende bergen zorgen voor een mooi uitzicht. En daarna komt waarschijnlijk de Fergburger, een hamburger tent waar ze voor 12 dollar en hoger hamburgers serveren die je maag wel een tijdje zoethouden.
De 2e dag ben ik samen met Gijs, die ik in het hostel heb ontmoet, de Ben Lomont berg omhoog gelopen. Zo'n 1700 meter die achteraf gezien mij niet de koude kleren gingen zitten. Ik geloof dat ik 3 dagen erna nog spierpijn had. Maar het uitzicht vanaf de top was dan ook top, echt een toptop.
Ook heb ik een trip gedaan naar de Milford Sounds wat de hoogste bergen zijn in NZ (of de wereld) die recht vanuit de zee omhoog steken. Deze trip heb ik met de BBQbus gedaan, dus je kunt wel raden wat voor lunch we hadden. Bij de trip hoorde ook een bootcruise langs/tussen de Milford Sounds waar we ook nog wat zeehonden hadden gespot. Daarnaast kreeg ik een live demonstratie van de fotografische kwaliteiten van de Aziatische toerist. Je zult de foto waar ik op doel er vast wel tussenuit kunnen lichten. Het schijnt zo te zijn dat hoe meer foto's ze thuis kunnen laten zien, hoe meer aanzien ze krijgen. Heb ik me laten vertellen. Je zult dan ook geen Aziaat zien met een klein digitaal cameratje. Nee, ze hebben allemaal een soort telescoop achtige camera bij en ze maken werkelijk waar o-ve-ral een foto van; een blad op een put, een eend in de vijver of een wolk die eruit ziet als een kom noodelsoep met bladselderij en stekelbaars, geen foto-mogelijkheid gaat voorbij. En omdat het rond deze tijd Chinees Nieuwjaar was, bleek de toeristen stroom vanuit Azie nogal toegenomen te zijn.

Na Queenstown was het de buurt aan Dunedin, de studentenstad van het Zuidereiland. Maar niet zonder tussendoor het nationale park The Catlins gezien te hebben, in het zuiden van het Zuidereiland. Ruige kust, veel wind, een zee die een oceaan ontmoet en allerlei wilde dieren. Dat is zo'n beetje het beeld, plus weilanden vol schapen voor zover het oog reikt.
In Dunedin heb ik een paar dagen doorgebracht omdat het dichtbij Christchurch is, vanwaar ik terug naar Oz zou vliegen. Helaas is Christchurch een soort van spookstad geworden door de schade door de aardbevingen en de naschokken die nu nog steeds voorkomen. Ze hebben zelfs iedere dag nog aardbevingen, maar deze zijn niet of nauwelijks voelbaar. Dunedin is een best leuke stad, waar nog best wel wat te doen is. Hier heb ik pinguins gespot, zeehonden, zeeleeuwen en albatrossen. Ook de botanische tuin was de moeite waard, doordat ze daar pratende papegaaien hadden. Ik wist het niet toen ik er aankwam, totdat ik begroet werd met 'Hello' en ' would you like a cup of tea'. Minpuntje was dat mijn vest gejat was, wat weer werd opgelost doordat een Ier die op dezelfde kamer sliep, zijn trui niet meer nodig had. Dus het resterende deel van NZ liep ik rond in een trui waar met koeieletters IRELAND op staat, want het was best koud. Hierdoor dachten mensen dat ik uit Ireland kwam als ik Holland zei. Deze kan ik weer aan mijn lijst toevoegen, want ik ben al aangezien voor een Spanjaard, Duitser (snap ik ook niet), of een andere Zuid-Amerikaan.En alsklap op de vuurpijl vonden2 mensen mij op Steve-O lijken. Verder nog de steilste straat ter wereld op gelopen en een toer gedaan door de Speights bierbrouwerij. Ik moet zeggen dat ze daar toch wel weten hoe ze een lekker biertje kunnen brouwen. Helaas was het proeven maar 20 minuten, dus het bleef bij snel proeven en de volgende testen.

Na Dunedin dus door naar Christchurch, wat zelfs na de aardbevingen een mooie stad is. Helaas is er een stuk minder te doen, dus bleef het bij het bezoeken van het museum (want gratis) en de botanische tuinen. Ik geloof dat ik in NZ meer musea gezien heb dan in NL, niet in de laatste plaats doordat de meeste musea als toegangsprijs een donatie vragen. Helaas voor hun kom ik uit het gierige NL dus mijn donaties zullen geen potten breken. Wat meer indruk maakte, was het ontmoeten van een Brabo in het hostel die mij eraan herrinerde dat ik Carnaval mis dit jaar. Wat leidde tot een avond verdriet verdrinken en het initiatief om het volgend jaar dan maar dubbel te doen, omdat het kan.
Doordat Chch half uitgestorven is omdat veel mensen verhuist zijn, besloot ik naar Akaroa te gaan voor wat dolfijn spotten. Dit was ook zeer de moeite waard en een echte aanrader. De dolfijnen die we te zien kregenwaren de Hector's dolfijnen. Deze behoren tot dezelfde orde als de Chinesereuzepanda, de Bengaalse tijger en de zilverrug (of Silverback in Engels)gorilla en worden met uitsterven bedreigt. Ze zijn alleen in de wateren rondom NZ te zien.Ik verbleef in een hostel bovenop een berg, wat ze elektriciteit kregen van een generator die niet de hele dag aanstaat. Geen bereik voor je mobieltje, in plaats daarvan een ouderwetse knusse houtkachel. Blijkbaar hebben de Fransen zich als eerste gesettled in Akaroa, want de Franse (straat)namen vliegen je om de oren. Daar houdt het dan ook qua Franse invloeden bij op.

Ondertussen ben ik dus alweer aanbeland in Sydney (geen trui meer nodig, yeah!), waar de gratis bier coupons rijkelijk vloeien en je 3,50 dollar betaald voor een Corona. Wat dus goedkoper is dan in NL :). Zondag begin ik aan mijn oostkust trip, te beginnen bij Port Macquarie waar ik erg naar uitkijk. Ik zal maar niet beginnen over goudgele stranden, blauwe zee en veel zon want ik zag dat de Elfstedentour dan toch echt werkelijkheid begint te worden en dat het in Tsjechie zelfs minus 40 is. Aangezien ik voor geen meter kan schaatsen, geloof ik dat ik me hier wel kan vermaken.

Mede door de nasleep van gisteravond vind ik het voor nu wel effe genoeg.

Groeten en cheers!