New-Zealand part I
Reporting vanuit Motueka, een plaatsje dichtbij het Abel Tasman National Park, met een roodverbrande rug.
Gisteren een 5 uur durende wandeling in het Abel Tasman park gemaakt samen met een Chinese kerel die ik gister ontmoet heb in het hostel. Om 8 uur in de ochtend hebben we gister een bus gepakt naar Marahau, vandaar de watertaxi naar Bark Bay gepakt en vanaf Bark Bay terug gelopen naar Marahau. Marahau is het plaatsje wat aan het park grenst en vanwaar een gratis bus je terugbrengt naar Motueka. De wandeling opzich was vrij eenvoudig, de paden waren goed toegangbaar en voornamelijk vlak. Het was af en toe flink klimmen maar het uitzicht was op meerdere plekken absoluut de moeite waard. Mocht je dicht lezen en nog een kampeerbestemming zoeken voor over een jaar; ga reserveren voor het Abel Tasman. Er zijn diverse campsites waar je een tentje kunt opzetten en onder de sterren een drankje kunt nuttigen. Vanwege tijdsdruk heb ik hier dus niet voor gekozen maar het lijkt mij echt ontzettend gaaf om dat te doen. Je kunt het park in ongeveer 3 dagen doorlopen, waardoor je 2 nachten moet kamperen. Ook zijn er diverse hutten te huur voor degene die geen zin hebben om een tent mee te sleuren.
Morgen ga ik naar Frans Josef, een plaatsje waar de gelijknamige gletsjer de grootste bezienswaardigheid is. Dit is een van de must-have-seen locaties in N-Zeeland, dus wie ben ik om dit over te slaan? Ook kan men daar voor het pleizer uit een vliegtuig springen van een paar duizend voet hoogte. Hiervoor heb ik een verzoek de digitale snelweg opgestuurd en zojuist ook nog de bevestiging ontvangen, dus de 21e ga ik springen!
Na deze heugelijke mededeling toch maar even terug in de tijd. Na Auckland ben ik verder het Noordereiland afgedaald naar Rotorua. Rotorua staat bekend om de 'thermal baths' , natuurlijke heet waterpoelen die verhit worden door de onderliggende vulkanische hitte. Helaas zat het weer nogal tegen toen ik er was dus heb ik alleen deze baden kunnen zien. De 2 dagen erna regende het bijna constant. Toch was het nog vrij gezellig in het hostel. Ik heb een Kiwi kerel ontmoet waar ik het goed mee kon vinden. We hebben zelfs gezamelijk een punchnight georganiseerd, wat erg gezellig was (zie foto op mijn Facebook). In totaal hebben we met 10 personen geld gepot en hiervan de ingredienten gekocht.
Na Rotorua is de reis verder vervolgt naar het Tongariro National Park. Hier kan men de Tongariro Crossing doen, een wandeling van ongeveer 20 km. over vulkanische bergen, door een gigantische crater en als het weer goed is kun je ook nog Mount Doom zien, wat schijnbaar een berg is die gebruikt is in The Lord Of The Rings films. Aangezien ik hiervan niet de grootste fan ben, maakte het mij weinig uit maar er waren genoeg mensen die alleen al speciaal voor die berg de wandeling wilden doen. Elk hostel in de buurt heeft een shuttlebus die de mensen afzet bij het begin van de wandeling en aan het einde ook weer oppikt. De chauffeur vond het verstandig om op de ochtend van de geplande wandeling ons nog te vragen of we deze wandeling wel zeker wilden doen vandaag, omdat het weer slecht was. Omdat het die dag de enige mogelijkheid was voor de komende dagen besloot bijna iedereen het te doen. Ik geloof dat we het eerste half uur wat regen hebben gehad, waarna het opklaarde en het weer beter werd. Ideaal dus, zeker aangezien het na onze wandeling weer slechter leek te worden. De dag erna werden er zelfs windstoten van 110 km/u gemeten. Dan wil je dus niet bovenop die berg staan.
Na Tongariro was het de beurt aan Wellington. ' Windy' Wellington om precies te zijn, want het waait er non-stop. Om moe van te worden, letterlijk en figuurlijk. 1 Dag heb ik een wandeling gemaakt door het centrum. Vooral het Te Papa museum was de moeite waard. Dit museum behandeld een deel van de Maori geschiedenis, het ontstaan van Nieuw-Zeeland en de te verwachten toekomst met oog op mogelijke vulkaanuitbarstingen en aardverschuivingen. Ook werden de natuur en de dieren van Nieuw-Zeeland op een leuke manier behandeld. Veel interactieve dingen zoals computers en bewegende modellen die dingen toelichten. Een van de indrukwekkendste dingen was een echte Reuzeninktvis die jaren geleden bij Antartica gevangen is. Deze is vrij goed bewaard gebleven en ligt nu in sterk water in een gigantische tank in het museum. Maar de tentoonstelling over de manier van leven van de Maori en hun geschiedenis was nog wel het mooiste. Ze proberen als het ware zoveel mogelijk in contact te staan met de aarde en zoeken naar het evenwicht tussen geven en nemen van de aarde.
De dag hierna heb ik in alle vroegte de ferry gepakt naar Picton en vanaf daar de bus via Nelson naar Motueka gepakt. Rondom Nelson en Motueka zijn er allerlei meerdaagse wandelingen te maken. Je ziet dan ook veel mensen die speciaal daarvoor hierheen komen. Ik heb het idee dat deze dorpen alleen kunnen bestaat doordat de nationale parken en wandelingen er zijn want alle toerische activiteiten zijn hierop gericht. Verder is er weinig te beleven en in de winter is er dan ook bijna niets te doen, heeft de eigenaar van het hostel mij verteld.
Morgen dus door naar Frans Josef om daar de natuur van verschillende oogpunten te aanschouwen. Daarna ga ik denk ik door naar Milford Sounds en Queenstown. Op 6 februari vlieg ik terug naar Australie, dus er zit wel wat tijdsdruk achter. Helaas zit er tijdsdruk achter, want N-Zeeland is een erg mooi land waar ontzettend veel te zien en te doen is.
Voor nu de groeten en ik zal proberen later vandaag wat foto's te uploaden.
Cheers!
Christmas, NYE & New-Zealand!
Nu de kerstman definitief Australie heeft verlaten, het vuurwerk in Sydney gedoofd is, ik weer een tijdzone ben opgeschoven en het temperatuurverschil tussen NL en AUS is opgelopen tot 30 graden, is het wel tijd voor een volgend reisverhaal dacht ik zo.
Het geplande kerstdiner bleek later een kerstlunch te zijn, en was een doorslaand succes volgens mij. Het merendeel van de minder gestelde mensen had niet eens ontbijt gehad omdat ze hier simpelweg geen geld hadden of liever een tijdje honger lijden dan geld uit te geven. Het gemeenschapsgevoel in Australie is erg aanwezig, met name in de kleine dorpjes. Zo heeft de lokale bank een investeringsplan opgesteld waarin de lokale bewoners kunnen investeren, bijvoorbeeld het bouwen van een voetbalveldje. DIt wordt gefinancierd van de rente van de investeringen en de mensen die hierin geld investeren ontvangen zelf ook een kleine bonus. En de ham, kalkoen, melk en groeten van de kerstlunch zijn allemaal gedoneerd door de lokale boeren. DIt noem ik nou de kerstgedachte in ere houden: iets doen voor een ander zonder er zelf winst uit te willen halen en anderen helpen, al is het maar een beetje.
De jaarwisselingen verliep een stuk rustiger, met veul appelcider, een uitgebreid diner en het vuurwerk in Sydney op tv aanschouwen. Ik had graag in Sydney nieuwjar gevierd maar alles zat al vol. Zo heb ik gister 2 Engelse sames ontmoet die in afgelopen juni (!) al hun hostel hadden geboekt voor de jaarwisseling in Sydney. Desalniettemin wordt het na enkele flessen cider toch erg gezellig. Ondertussen is er ook een Frans stel gearriveerd, Vincent en Cynthia, waar ik erg goed mee op kon schieten. Vincent is een afgestudeerd chef en heeft gewerkt in een 2 sterren Michelin restaurant. Aangezien ikzelf ook graag af en toe kook heb ik dus nogal wat tips opgestoken. Ook hebben VIncent en ik een Digeridoo gemaakt; een typisch Aboriginal muziekinstrument die traditioneel gemaakt wordt van een boomstam/tak die door termieten al is uitgehold, waarop een mondstuk van bijenwas is geplaatst. Maar het kan ook op onze manier gemaakt worden: een tas doormidden zagen, de helften uithollen en weer aan elkaar lijmen (hopla weer een stukje educatie. Overigens hebben we op 1 januari het jaar nogal stijlvol ingeluid met een American Pie marathon; de eerste 3 delen back-to-backl gekeken. Best grappig als je, je verstand op 0,00000% zet.
Ondertussen heb ik op de appelcider farm nogal veel moeten whippersnippen/brushcutten maar heb ik ook samen met David en Vincent een aantal houten muren gemaakt en geisoleerd voor een kamer bij de paardenstallen, en ook nog een dagje gebotteld (waar ik ook nog eens voor betaald werd, kassa!). Tussendoor ook nog een stapavond gehad met Paul en Willy (de 2 duitsers) en Tom, de man van een van de dames die bij de paardenstallen op de farm werkt. Voor de lezers die van koud bier houden: Ga naar Australie! Het is nog net geen Heikenen Zero, maar wat scheelt het weinig. Gelukkig werd dit gecompenseerd door een aantal shotjes Jameson Whiskey (aanrader!!. Toen was er de kwestie, hoe komen we terug? Nou hebben die Aussie dus weer een ge-wel-dige uitvinding: de courtesy bus. Nou is het woord courtesy in meerdere manieren te vertalen dus ik zal jullie dit besparen. Het komt erop neer dat een lokaal persoon een soort shuttlebusje van cafe van cafe rijdt, tussendoor drankjes aangeboden krijgt van potentiele reizigers van de courtesy bus en in ruil hiervoor mensen thuis afzet, Gratis En Voor Niks! En gelukkig hoefden we niet naar huis te rijden want dat was een fiasco geworden. Paul checkte uit rond half 12 en toen zijn Willy, Tom en ik nog even doorgegaan.
Uiteindelijk heb ik op 4 januari de appelciderfarm verlaten en de trein naar Melbourne gepakt en vanuit daar het vliegtuig naar Sydney genomen. In Sydney een korte nachtrust gehad, mede doordat de kamergenoten nogal luidruchtig midden in de nacht binnenkwamen en doordat ik er om 6 uur in de ochtend uit moest om mijn vlucht naar Nieuw-Zeeland te halen. Van Melbourne naar Sydney gaan was uiteindelijk nog goedkoper dan de vlucht naar Nieuw-Zeeland omboeken zodat ik kon vertrekken vanuit Melbourne. Go figure: een 3,5 uur durende vlucht van Melbourne naar Sydney voor 111 Aussie dollar (voor een euro krijg je 1,3 Aussie dollar en zelfs ongeveer 1,6 NZ dollar.
Dus ik zit nu een de suburb Eden, grenzend aan Auckland, in een gezellig en redelijk klein hostel. Net vers terug van een wandeling naar de top van Mount Eden, die uitkijkt over Auckland. Een schitterend uitzicht van 360 graden, foto's hiervan volgen binnenkort net als wat meer foto's van de farm. Morgen denk ik naar het centrum van Auckland en daarna....zie ik het wel. Maar mijn 1e indruk van Nieuw-Zeeland is meer dan positief, het is een schitterend groen land met down-to-earth mensen.
Hopelijk kan ik morgen wat foto's uploaden en zo wat beeld bij de tekst voegen. Dat is toch altijd net effe wat beter dacht ik zo.
Cheers!
Roadtrip en mijn eerste WWOOF experience!
Zo,
Het is alweer enige tijd geleden sinds het vorige verhaal, dus op vele verzoeken (kuch) is hier het vervolg. Niels en ik hebben nadat we in Melbourne waren aangekomen een auto gehuurd voor 4 dagen om The Great Ocean Road te rijden. Een 243 kilometer lange weg die loopt vanaf Torquay tot Warrnambool en grotendeels de kustlijn volgt. Ook zijn er een aantal bezienswaardigheden die grenzen aan deze weg zoals The Twelve Apostles en Loch Ard Gorge. We vertrokken vanaf Melbourne en zijn als eerste gestopt in Torquay waar Niels en ik beide een boardshort hebben gekocht. Zeg maar een zwembroek maar het is van een surfmerk dus vandaar de term boardshort. En waar in NL de zwembroek bijna niet lang genoeg kan zijn, moet deze in Australie boven de knie stoppen. Dat zei het personeel althans maar het lijkt nog te kloppen ook. We werden geholpen door een Ier dus dat accent was ook ff leuk om te horen. Daarna hebben we onze reis vervolgt, een strandje meegepikt en uiteindelijk gestopt in Lorne. Het eerste hostel zat vol maar bij het 2e was het raak. Het was nogal een knus hostel waar ze blijkbaar nog niet van sloten hadden gehoord want er zat nergens een slot op de deuren. Daarnaast had de eigenaar een goed gevoel voor accenten want nadat we alleen vroegen of de beste man nog 2 bedjes vrij had, vroeg hij of we uit Nederland kwamen...Ik weet alleen niet of dat een goed of een slecht teken was dat hij dit zo snel herkende. Daar kwamen we terecht tussen een stel 'schoolies', highschool jongeren die net een aantal examens erop hadden zitten en eigenlijk een week gingen feesten en zuipen in Australie onder begeleiding van wat oudere Amerikaanse en Australische studenten. Daarnaast was het een soort van religieus kamp dus was het ook de bedoeling dat er tussen de kater en het eerste biertje ook nog af en toe over god werd gepraat. Midden in de nacht hadden ze een bbq langs de weg waar Niels en ik ook voor werden uitgenodigd. Toevallig waren we in de buurt dus besloten we even te gaan kijken. Dus zo kwam het dat we midden in de nacht een discussie hadden in het Engels met een Australische over het geloof en het wel of niet bestaan van god. Dus ons Engels werd soms flink op de proef gesteld. Ik zal jullie, mijn trouwe lezers, de rest besparen.
De volgende dag gingen we met frisse moed verder. Intussen was ik al aardig gewend aan het links rijden. De Ford Focus reed lekker en het was ook een automaat dus dat scheelt (ook al kan ik ondertussen ook met de linkerhand schakelen maar daar kom ik later op terug). Op deze dag kwamen we erachter dat het huren van een auto een meesterzet was geweest t.o.v. het doen van een tour aangezien we nu zelf konden bepalen waar we stopten en hoe lang. Daarnaast was het huren van een auto voor 4 dagen nog goedkoper dan een 3-daagse bustour. Toch een sterk staaltje geld besparen voor arme backpackers. Richting het einde van de middag op dag 2 zat The Great Ocean road er zo goed als op dus besloten we door te rijden naar The Grampians. Dit is een natuurpark een stukje ten noordwesten van Warrnambool. Dit stukje bleek later toch iets meer te zijn dan we dachten. We stopten in het plaatsje Halls Gap wat middenin The Grampians ligt en in het eco-hostel vonden we 2 vrije bedjes. En we kregen nog een luxe 2-persoons kamer met korting ook omdat dit de laatste bedjes waren. Goeie deal!
Aangezien we onze gehuurde auto ten volste wilden benutten zijn we de volgende dag weer doorgereden. In de ochtend hebben we eerst nog een klein beetje sightseeing gedaan in Halls Gap en hebben we een schitterend plaatje geschoten van ons scheurijzer (zie de foto's die ik ten tijde van het typen nog moet uploaden). Hierna zijn we doorgereden naar Foster. Voor degene die op de kaart meekijken: dit ligt ten zuid-oosten van Melbourne en Hallsgap ligt een paar honderd km. ten westen van Melbourne. Maar er schijnt een schitterend natuurpark dichtbij Foster te liggen wat de moeite waard was hoorden we van een stel Belgische meiden met een leuk en knus hostel. Dus daar gingen we vol gas naartoe, wat in Australie voornamelijk 100 km/u is en soms 110. Het hostel in Foster bleek inderdaad erg leuk te zijn en doordat er een toffe Aussie verbleef en 2 toffe Duitsers (Jaha ze bestaan, echt!) werd het er vroeg en gezellig. Niet in de laatste plaats door het lekkere bier maar ook doordat we een aantal typische Australische uitdrukkingen hebben geleerd. Het 'No worries' zal menigeen wel gehoord hebben. 'No wakking furries' daarentegen is andere koek, wat staat voor no facking worries maar wat anders uitgesproken. Dit wordt dan vergemakkelijkt (wat de Aussies nogal graag doen, erg fijn) tot ' no wakkies'. Op een gegeven moment besloot de buurvrouw zich bij ons te voegen op verzoek van onze Aussie kerel. Hij zou eigenlijk 1 nacht blijven in het hostel. Dit was een maand ofzo geleden en hij vondt het zo gezellig, mede door de eigenaar, dat hij is blijven plakken. Schitterende vent die volgens mij met iedereen overweg kan. De buurvrouw had ook nog een aantal leuke anekdotes te vertellen. Ze scheen vroeger te hebben gerotzooit met 2 leden van AC/DC, de drummer en de zanger geloof ik. Een van de Duitsers bleek een grote fan te zijn van AC/DC en kon zijn oren niet geloven. Hij belde zelfs zijn bandmaten op om te vertellen dat hij iemand had ontmoet die met AC/DC om is gegaan. En zo werd het 2 uur in de ochtend met wat hulp van 'goon'. Dit is de goedkoopste Australische wijn die er is, mierzoet en dus erg gevaarlijk. En dit was de afsluiter na menig biertjes dus de volgende ochtend ging het wat moeizaam.
Maar hierdoor lieten we ons niet van de wijs brengen en we gingen vol goede moed door naar het Wilson's Promontory National Park. Dit is een nationaal park (dat had je vast al door) was tegelijkertijd ook een kampeerplek is die grenst aan verschillende stranden en wandelroutes. Een van die stranden was Squeaky beach. Volgens mij bestond het zand daarvan mede uit kleine deeltjes kwarts, wat zorgt voor een piepend geluid als je erop loopt, vandaar dus de naam. Daarnaast loopt het wildlife gewoon rond in het park en kun je kangoeroes en andere beesten zien. Je kunt op slechtere plekken kamperen dacht ik zo. Helaas was het grootste deel van het park dicht toen wij er waren omdat het park flink beschadigt is door de overstromingen en daarvoor een aantal bosbranden. Na het park zijn we naar het plaatsje Soronto gereden. Dit ligt dichtbij Melbourne en ook aan zee. Omdat de auto de volgende morgen om 10 uur terug moest zijn leek het ons verstandig om ergens dichtbij Melbourne te crashen zodat we de volgende dag niet op een on-christelijke tijd onze bedjes moesten verlaten.
De volgende dag de auto zonder krasjes en deuken weer terugbezorgd, afgetankt en wel. De benzien hier kost ongeveer 1,40 per liter dus dat is best oke dacht ik zo. De rest van deze dinsdag hebben we niet veel gedaan. 2 biertjes besteld die samen 22 euro kosten was wel even een kleine schok tussendoor. Ik denk dat het uitzicht op de rivier die door Melbourne loopt ook wat kost ofzo.
Woendag 7 december was het dan zover: mijn eerste WWOOF ervaring! Dit hield in dat de wegen van Niels en wegen splitsten en we ieder ons eigen ding gingen doen. Ik pakte de trein vanuit Melbourne richting Bendigo. Nou volgens mijn host moest ik bij Woodend eruit en van daar de bus pakken naar Daylesford. De internet routeplanner gaf aan dat ik bij Castlemain eruit moest en aangezien ik tot de generatie Einstein behoor vertrouwde ik uiteraard op de online routeplanner. Maar toen ik op het station Woodend een bordje zag hangen met daarop ' coach to Daylesford' (coach is een bus), kreeg ik toch zo mijn twijfels. En jawel, vanuit Castlemain ging er alleen vroeg in de ochtend en laat in de avond een bus. Gelukkig kon mijn host David Stagg mij ook in Castlemain oppikken.
David Stagg is samen met zijn vrouw Sally de eigenaar van de Daylesford cider farm. Zo'n 30 hectare groot met een appelboomgaard, huis, paardenstallen met indoor manege, een aantal weilanden voor de beste dieren en een gebouw waarin de cider gemaakt wordt. Het is traditionele Engelse 'still' cider. Er zitten dus geen bubbels in en is lekker doordrinkbaar. David is 65 jaar en is 36 jaar lang advocaat geweest. Zijn vader kwam uit Engeland en zat ook in de cider. David had na 36 jaar genoeg van het advocatenberoep en wilde wat anders doen. Dus stortte hij zich hierop. Sally heeft altijd met dieren gewerkt, voornamelijk paarden en honden. David vertelde dat in Australie je meer belasting betaalt naarmate je meer verdient. Hierna zei hij dat hij op een gegeven moment 50% belasting moest betalen...dit vertelde hij op weg naar de farm dus ik kreeg al een beetje een gevoel wat ik kon verwachten. Een kast van een huis, ontzettend veel land en niet minder dan 7 honden. Sally is nogal gek van Sint Bernard honden dus daar lopen er 4 van rond, plus 2 kleine hondjes van David en een Australian Cattledog. Nogal een beestenboel aangezien er ook 4 paarden zijn (en allerlei insecten in de boomgaard maar die zal ik er verder buiten laten).
Met mij zijn er nog 2, Duitse, WWOOFers die al 2 maanden van farm naar farm rijden. WWOOF staat voor WIlling Workers On Organic Farms (duh). Je werkt 4-6 uur per dag en krijgt in ruil daarvoor kost en inwoning. In mijn geval een prive caravan! Het werk bestaat tot nu toe uit het vastbinden van de appelbomen om ze zo een beetje te begeleiden in de goede groeirichting, bruscutting (wat eigenlijk grasmaaien is met 2 stukjes plastic die snel rondom een uiteinde van een as roteren). Dit gaat sneller dan je denkt en het gras en onkruid vliegt je letterlijk om je oren. Ook hebben we flassen gelabeld, de heg geknipt en nog wat andere klusjes rondom het huis gedaan. Wat opvalt is dat ze hier voor elk klein stukje de auto gebruiken. Ik mag zelf een oude Mercedes gebruiken om naar mijn caravan te komen. Deze ligt een paar honderd meter van t huis, naast de paardenstallen. En ook als we beginnen met werken en we van t huis naar de boomgaard gaan pakken we de 'ute', zeg maar een soort pick-up, voor een stukje van 100 meter.
David vertelde me dat alle Aussies 3 dingen weten over Holland: Windmolens, klompen en het jongetje wat zijn vinger in de dam stak. Mijn gedachten gingen hiervoor meteen uit naar het Red Light District, wiet en weet-ik-wat-allemaal. Dit hoorde ik tot nu toe voornamelijk voorbij komen als ik iemand vertelde dat ik Dutch was. Erg logisch ook: je zegt dat je Dutch bent terwijl je uit Holland of The Netherlands komt..wie heeft dat nou weer verzonnen? Afin, ik dwaal af. David vertelde dat hij ooit een roadtrip door Europa heeft gemaakt in een busje met 10 mand. Ze begonnen in NL, o.a. met een bezoek aan de Heineken brouwerij. Na de rondleiding mochten ze 10 minuten lang onbeperkt drinken en David zei dan ook ' It's amazing how much beer a man can drink in 10 minutes when it's free, so we were half smashed when we got out of there'. Mooie vent die David. Ondertussen heb ik te horen gekregen dat ik ook met de Kerst hier mag blijven, dus dan krijg ik de Aussie manier van Kerst mee te maken. Is weer eens wat anders, Kerst met 30 graden...eigenlijk is sneeuw toch wat toepasselijker merk ik nu. Dan moeten we wel een kamer bouwen bij de paardenstallen aangezien er meerdere mensen hier gaan verblijven. En we gaan een kerstdiner organiseren voor 50 minder welgestelde mensen uit de regio. Toch nog even de kerstgedachte eer aandoen! Daar wil ik natuurlijk graag mijn steentje aan bijdragen.
Nou...dat was em wel weer voor nu. Dan weten jullie, mijn trouwe lezersschare het weer en pak ik denk ik een appelcidertje. Voor tips, suggesties en verzoekjes verwijs ik u naar de comments of het sturen van een mailtje. De auteur van dit stuk kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor enige typefouten aangezen de Duitsers het weer anders moeten doen en het QWERTY toetsenbord op de Duitse laptop een QWERTZ toetsenbord is....
Cheers!
Surfcamp & The Blue Mountains!
Het is alweer even geleden sinds het laatste reisverslag(je) gemaakt is. Maar ik heb in de tussentijd zeker niet stil gezeten, alles behalve eigenlijk...
In de buurt van Sydney in het plaatsje Gerroa heb ik een 5-daags surfcamp gehad. Goeie sfeer, leuke mensen en veel lol op de golven! Enig minpuntje was het weer wat nogal tegenzat (voor mijn huidige maatstaven dan); zo rond de 20 graden en veel regen. Dus niet echt ideaal surfweer. Desalnittemin was het zwaar genoeg. De eerste paar dagen ben je al blij als je uberhaupt staat op je surfplank, laat staan dat je dit ook enkele seconden of zelfs een hele golf volhoudt. Je begint dan ook met oefenen op de zogeheten 'white waves', wat golven zijn die al gebroken zijn en waardoor het water wit kleurt. Als dit aardig lukt (wat dus na vallen en opstaan ook wel lukt) kun je proberen de 'green waves' te 'rippen'. Dit zijn golven die nog moet gaan breken en waarvan het water in ons geval groen was. De Aussies doen allemaal niet zo moeilijk met namen geven... Ook al vraag ik me dan wel af of de 'green waves' in het Caribisch gebied dan ook ' blue waves' heten. Uiteraard werd vrijwel iedere zware surfdag afgesloten met een flinke maaltijd en een biertje. Dat heb je dan toch ook wel verdient dacht ik zo. Zeker als je de volgende morgen opstaat en je ineens spierpijn hebt op plekken waarvan je niet eens wist dat deze spieren bevatten. Al met al een zeer geslaagd surfcamp, maar als het weer beter was geweest was het helemaal top geweest.
Inmiddels zijn Niels (Fine) en ik naar Katoomba getrokken. Dit is zeg maar de 'hoofdstad' van The Blue Mountains, een prachtig natuurgebied met veel bergen, een aantal watervallen en stukjes regenwoud. Ook hebben we de wereldberoemde Three Sisters rotsformatie gezien. De eerste dag hebben we een wandelroute van ongeveer 3 uur gelopen. We zijn begonnen bij The Katoomva Cascades, langs Further Staurs en via The Three Sisters, door het Leura forest en de Leura Cascades door naar het stadje Leura. Dit is van oorsprong een aboriginal stadje en Leura betekent in het Aboriginal 'lava' (Zo toch nog een stukje educatie tussendoor).
De dag erna hebben Niels en ik The Grand Canyon walk gelopen. Als eerste met de bus erheen. Of ja, erheen....de buschauffeur zette ons langs de snelweg af en zei dat we nog 3,5 km moesten lopen... Dus daar stonden we dan met eten en drinken maar zonder kaart en kompas. Klein leerpuntje wellicht voor de volgende keer. Maar we gingen vol goede moed verder en nadat we een ontzettend aardige gepensioneerde meneer om de richting gevraagd hadden, vonden we toch de goede weg. En het is dat de auto van de beste man weg was anders had hij ons nog een lift willen geven ook. Eenmaal aangekomen bij The Grand Canyon bleek dat deze tocht ongeveer 3-4 uur zou duren en het een best pittige tour zou worden. De tocht zelf was super! Heel mooie natuur, mooie uitzichten en de temperatuur was ideaal. We kwamen zowaar nog regelmatig mensen tegen, zelfs mensen die al lang en breed gepensioneerd waren en dat terwijl het op een aantal stukken een pittige tocht was. Maar al met al zeker de moeite waard! Ik zal proberen binnenkort wat foto's hierover toe te voegen.
Vanavond pakken Niels en ik de nachttrein naar Melbourne, waar we een aantal dagen willen doorbrengen. En vanaf daar ligt het nog helemaal open dus er is nog wat brainstormen te doen!
Voor nu heb ik het wel ff gehad, bijna kramp en het stukje is ondertussen toch een stuk van formaat geworden (in ieder geval letterlijk).
Cheers!
Sydney
The trip!
Nou na een aantal dagen vliegtuigjes in en uit springen zit ik in het YHA Downtown Hostel in hartje Sydney met een enorme jetlag(bij voorbaat excuses voor kromme zinnen en type- en/of taalfouten. Vanmorgen om 9 uur bij het hostel aangekomen terwijl het voor mijn gevoel tijd was voor een slaapmutsje en een tukkie.
Maar ik zal bij het begin beginnen: de vlucht naar Singapore ging prima. We hadden een klein beetje vertraging, maar dat mocht de pret niet drukken. En met 'we' bedoel ik de groep van 9 mensen die via Travel Active hun backpack-avontuur naar Australie en/of Nieuw-Zeeland hebben geboekt. De vlucht zelf heeft ongeveer een uurtje of 12/13 geduurd. Maar gelukkig was er een enorme hoeveelheid aan films, tv-programma's, muziek en games aan boord, uit te zoeken en te kijken via het beeldschermpje. Het ging rap voorbij. Eenmaal bij de bagagebandin Singapore aangekomen kwam er aan snel een vrouwtje aanlopen (ja vrouwtje ja ze zijn daar nou eenmaal niet zo groot) die een lijst bij had waarop o.a. mijn naam stond. Bad news dus, mijn backpack was een van de ongeveer 9 tassen die kwijt waren. Meteen begeleidde ze mij naar een kantoortje waar er een rapport zou worden opgesteld. Toen ik onderweg naar het kantoortje vroeg hoe dit kon gebeuren, kon ze alleen maar reageren in de trant van: ' you go to red office'. Het bleek dat veel mensen qua Engels nogal beperkt blijven tot 1 of 2 standaard zinnetjes. Nadat het rapport was opgesteld kreeg ik het vrij schappelijke bedrag van 100 Singeporese Dollar om mijn basisbehoeften te kunnen voldoen en een tasje van Qantas (de luchtvaartmaatschappij) met deo, shampoo enz.
Daarna zijn we met de gehele groep vertrokken naar ons hotel: het Fragrance Imperial hotel. Prima hotel, niks mis mee. Die avond zijn we met zijn allen wat gaan drinken en eten en door de stad gaan lopen. De volgende dag stond een citytrip op het programma. Little India en nog wat andere toeristische trekpleisters stonden op het programma, met tussendoor nog een kleine knuffel metCharly Pyton (inclusief slangenbezweerdershoed).
Na de citytrip en een avondmaal de vlucht door naar Sydney, deze duurde 6/7 uurtjes. Eenmaal in Sydney aangekomen bleek dat mijn tas er nog steeds niet is. Hij is wel getraceerd en op weg vanuit London (daar laggie dus nog...), via Singapore naar Sydney. Dus nu even afwachten. Vandaag heb ik met mijn resterende 2 reisgenoten (de rest is naar Nieuw-Zeeland door) Sydney verkent en ik moet zeggen: qua eerste indruk is het een hele mooie en levendige stad met vriendelijke mensen en ontzettend veel Aziaten.
Nou dit is voor nu wel even genoeg en mijn minuten zijn bijna op. Maar nog even dit: mijn mobiele Aussie telefoonnummer is 0061449514832 (wel 10 uur later hiero) Voor eventuele berichtjes of dergelijke. Ook nog dank voor alle berichtjes, smsjes, facebookjes etc.
Cheers!
Welkom op mijn Reislog!
Hallo en welkom op mijn reislog!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je met me meereist!
Groetjes,
Koen
